Mazzel tov

Gelezen door: leen de backer (96 boeken)

Margot ondersteunde drie Joodse kinderen bij het studeren. Ze kwam aan huis en leerde zo de familie kennen en de Joodse tradities en gebruiken. Twee fornuizen, twee koelkasten, twee sets pannen ? Voor zuivel en voor andere producten. Een lift in huis, elk kind eigen kamer met badkamer... en toch zo sjofel gekleed eigenlijk. De geestelijke ontwikkeling gaat altijd voor. Ondanks de vele regeltjes is er de samenhorigheid, en vinden Joden overal steun waar ze ook gaan. De voordracht door Margot zelf was ook heel verhelderend.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3116 boeken)

Citaat: "De correspondentie met Elzira hielp mij onbedoeld om zicht te krijgen op wat ik al van mezelf wist maar waarvoor ik nooit oog had gehad. In een van mijn brieven verzuchtte ik dat ik het liefst van alles wilde schrijven:'Want als ik zinnen bouw, voel ik me het meest vrij.' Haant antwoord: 'Jij hebt mij altijd gezegd dat ik in mezelf moest geloven. Waarom gelooft u dan niet in jezelf?'"

Zes jaar lang begeleidt Margot Vanderstraeten de kinderen van de Schneiders bij hun huiswerk. Via dochter Elzira en zoon Jakov krijgt ze geleidelijk aan toegang tot de gesloten joods-orthodoxe wereld van dit Antwerpse gezin. Ze geeft als werkstudente studiebegeleiding aan de kinderen van een orthodox­joods gezin in de Antwerpse wijk waar de mensen pijpenkrullen, keppeltjes, zwarte pruiken en kousen dragen. Na een stroeve kennismaking met de ouders en een eerste afwijzing weet ze zich toch een plek te verwerven in het gezin, in weerwil van de verschillen met háár wereld qua leefregels, omgangsvormen en ideeën. Als haar taak erop zit, blijft het contact.Hier heersen religieuze wetten en eeuwenoude tradities die de Vlaamse studente maar moeilijk kan rijmen met de tijd: de jaren negentig. De joodse familie raakt bekneld tussen traditie en het moderne leven. Dat de werkstudente bijvoorbeeld ongehuwd samenwoont met haar Iraanse vriend wekt achterdocht. Margot Vanderstraeten blijft zich afvragen of zo'n afscherming van de rest van de moderne wereld in de 21ste eeuw nog wel kan. Ze voelt de voortdurende dwang van deze familie om hun gewoontes en wetten aan haar op te leggen zonder dat zijzelf veel toegeven aan de wereld om hen heen. De beschrijving van een voortdurende cultuurshock.Tegenover begrip vanwege de Holocaust voelt zij onbehaaglijk onbegrip vanwege de Palestijnse kwestie. Tegelijk is ze eerlijk over de jaloezie die ze ervaart omdat joden een kosmopolitische gemeenschap vormen waar zij nooit bij kan horen. In feite draait alles om de vraag hoe wij in al onze diversiteit toch kunnen samenleven. Een vraag die ze ook stelt naar haar Iraanse vriend toe. Een goed te volgen boek over hedendaagse vraagstukken rond integratie en segregatie. Gaandeweg winnen – aan beide zijden – respect, nieuwsgierigheid en humor het van verontwaardiging en verwerping. Ook weet ze fenomenaal goed de joodse humor, de typische eetgewoonten, het Jiddisch, de manier waarop huwelijken worden geregeld, zwijgen over pijnlijke herinneringen van de holocaust, of de centrale gedachte dat bij joden hun geldige paspoorten altijd klaar liggen om naar een ander land vertrekken mochten de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog zich ooit nog voordoen. in het geheel te integreren. DE discussie met Elzira over homoseksualiteit vind ik heel clever aangebracht. Als de kinderen afgestudeerd zijn zal Vanderstraeten ze jaren later in Israël en New York bezoeken. Mazzel tov is een meeslepend en confronterend verhaal over opgroeiende kinderen in een modern-orthodox joods milieu, want de Schneiders (een pseudoniem) behoorden niet tot de strengste chassidische tak van de joodse gemeenschap, maar leefden wel volgens het joodse geloof en de joodse wetten, gezien door de ogen van een nietjoodse jonge vrouw. Vanderstraeten giet ongelooflijk knap haar belevenissen in een soort faction en geeft daarin ongeremd lucht aan haar verwondering, ongeloof, woede en toenemend begrip voor de leefwijze van deze 'modern'-orthodoxe familie, een gemeenschap die erg gesloten leeft en waar we bitter weinig van afweten. Mazzel tov is een goed geschreven, knap opgebouwd boek met zicht op de onbekende wereld van de ander, die vlakbij of in jouw eigen huis woont.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (122 boeken)

Citaat: "'Niets weet ik van uitverkiezing, Jakov. Hoe zou ik weten welk speciaal verbond God met de jouwen heeft gesloten? Jullie zijn het uitverkoren volk. Niet ik en de mijnen.(...)Jullie zijn superieur en wij zijn het plebs.' 'Wat is plebs?' 'Niets voor uitverkorenen. Maak je vooral geen zorgen.' 'Iedereen wordt min of meer met hetzelfde brein geboren. Maar wij excelleren. Dat kan niemand ontkennen.' 'Ik schrijf jouw opstellen en maak jouw samenvattingen.' 'Dat is al een bewijs dat ik slimmer ben dan jij.' We lachten. Dat deed deugd. "

Wat heb ik van dit boek genoten! Ik werd er in gezogen. Geleidelijk aan leer je een aantal eigen(aardig)heden van de joodse orthodoxe gemeenschap kennen. Met humor, sterke overpeinzingen en vaak een kritische kijk op het leven van de joden in Antwerpen,maar ook elders (Israël - New York - Nederland) maak je kennis met de Schneiders en hun kijk op de wereld. Echt de moeite!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Mia (61 boeken)

Citaat: "Dat de mannen uit volle borst zemirot, sjabatsliederen, zongen, en dat ik tijdens hun uitbundig gezang mijn ogen neersloeg, waarschijnlijk omdat ik de intimiteit van dit uitbundig gebeuren niet aankon. Ik keek aandachtig van onder mijn neergeslagen ogen en voelde me een voyeur.

Dat ik jaloers was op de vanzelfsprekendheid waarmee deze mensen samen zongen en dat ik niet immuun bleef in hun sterke geloof in de noodzaak van het gezamenlijke lied. Dat ik hen benijdde om de verbondenheid die van hun liederen uitging. De mannen schreven samen ongeremd een verhaal dat ver boven hun particuliere geschiedenissen uitsteeg. (185)"

Margot Vanderstraeten neemt ons mee naar een modern orthodox-joods gezin in Antwerpen, waar ze tussen 1987 en 1993 bijna dagelijks over de vloer kwam om de kinderen te helpen bij hun huiswerk. Zij studeert op dat moment voor vertaler en woont samen met Nima, een Iraanse vluchteling.

In het begin is ze niet erg nieuwsgierig, vind ik. Misschien zorgt deze niet onderzoekende blik voor een onbevangen houding.

In de loop der jaren groeit haar belangstelling, ook al omdat ze zich verbonden voelt met twee van de kinderen, Elzira en Jakov. Haar relatie met Elzira is vaak ontroerend. Met Jakov heeft ze vooral spitse, uitdagende gesprekjes (taal, uitverkorenheid, tijdsbesef). Ze wordt in het gezin opgenomen. Toch is er een onzichtbare draad die voor een afstand blijft zorgen.

De auteur heeft haar vragen bij de in haar ogen complete onwil om te integreren in onze maatschappij en, wat ruimer, de onwil om begrip op te brengen voor de Palestijnse zaak. Ze ziet wel dat die zogezegde onwil beïnvloed wordt door de vele godsdienstige regels, de Shoah natuurlijk, maar er zijn ook meer prozaïsche oorzaken:de Antwerpse joodse gemeenschap is te klein om hen een bepaalde bewegingsvrijheid te gunnen. De Vlamingen zijn te weinig open en te geremd om zelf een stap te zetten. We gaan er te gemakkelijk vanuit dat wij gelijk hebben.

Het boek toont ons een stukje wereld in Antwerpen, dat we allemaal denken te kennen, maar waarvan we bitter weinig weten. Het geeft ons een warm en respectvol beeld zonder evenwel de complexiteit te negeren of te minimaliseren.

Ik vond het inhoudelijk een rijk boek, dat antwoorden geeft en nog meer vragen oproept. Qua stijl vond ik het wat minder.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Antwerpen