Het dikke meisje en de ziener

Gelezen door: André Oyen (3251 boeken)

Citaat: " daar sta je dan/ naakt als een slak/ want kleren kosten geld/ je hebt het koud maar niet voor lang/ de beharing is gestart/ nog even en je draagt een vacht/ uit Darwin"

Philip Hoorne (1964) stuurde sinds februari 2001 gedichten in naar literaire tijdschriften. Dit leidde al snel tot zijn debuut in Tzum, waarna publicaties volgden in o.a. Nymph, De Brakke Hond, Bunker Hill, Lava, Rottend Staal, Krakatau, Meander, De Houten Gong en Vlaanderen, alsmede het winnen van enkele poëzieprijzen. In november 2002 verscheen zijn eerste dichtbundel Niets met jou bij Uitgeverij 521 te Amsterdam als het eerste nummer in de prestigieuze Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij. Dit debuut werd genomineerd voor de Vlaamse Debuutprijs 2003. In mei 2004 verscheen een tweede dichtbundel ‘Inbreng nihil’, die werd genomineerd voor de J.C. Bloemprijs 2005. In 2005 volgde ‘Het ei in mezelf’. In december 2009 verzamelde hij zijn beste gedichten, aangevuld met nieuw werk, in ‘Grootste Hits! De Jaren Nul’, een publicatie bij Uitgeverij Van Gennep. In 2003 stelde hij de bloemlezing ‘Antwerpen, de stad in gedichten’ samen, en in 2007 ‘Trouw, rouw en andere feestelijkheden’, een keuze uit het verzameld dichtwerk van Patricia Lasoen. Eveneens in 2007 verscheen zijn prozadebuut, de hilarische verhalenbundel ‘Het vlees is haar’, die via een van de blogberichten integraal gelezen en/of gedownload kan worden. Hoorne was de oprichter en bezieler van de veelbesproken en -geprezen poëzierecensiewebsite ‘Poëzierapport’. Hij heeft een eigen weblog ‘Philip Hoorne Schrijft!’ Daarnaast was hij jarenlang de poëzierecensent van Knack en medewerker van Poëziekrant, Awater, The Low Countries, wielertijdschrift De Muur, het enige nummer van Het Buitenblad e.v.a. De gedichten van Philip Hoorne lenen zich uitstekend voor de literaire podia. Door het publiek van de Literaire Stichting Jambe te Delft werd hij verkozen tot Dichter van het Jaar, seizoen 2002-2003. In het voorjaar van 2012 verschenen de poëziebloemlezing ‘De Nederlandstalige poëzie in pocketformaat’, een samenwerkingsverband met Chrétien Breukers, alsook zijn vijfde dichtbundel ‘Het is fijn om van pluche te zijn’. In januari 2013 volgde dan het poëzierecensie/essayboek ‘Dansen tot na sluitingstijd. Het beste uit Poëzierapport’. In april 2015 publiceerde Hoorne zijn zesde dichtbundel ‘Kaas treft geen schuld tot het tegendeel bewezen is’. Zijn voorlopig laatste dichtbundel getiteld ‘Het dikke meisje en de ziener’ werd op 1 februari 2019 voorgesteld in de Openbare Bibliotheek van Harelbeke met de legendarische bibliothecaris Jan die zelf ook graag en veel over boeken schrijft. Op de cover van de bundel 'Het dikke meisje en de ziener' staat een detail van het schilderij 'Het pelsken' van Peter paul Rubens waarop een nogal ontblote jonge dame strak naar de lezer kijkt. Waarom de dichter juist deze foto koos lijkt me onthuld in het gedicht 'E 17'. En hiermee zitten we volop in de poëziewereld van Philip Hoorne die zowel weemoedig, donker, en een verfijnd humoristisch kan zijn. Soms zit van al deze ingrediënten iets in één gedicht. En dat gaat zeker op voor het titelgedicht 'Het dikke meisje en de ziener.' Het is een tragikomisch maar wel met veel empathie geschreven poëtisch verhaal dat zowel kracht als tristesse uitlokt en de lezer ook een glimlach zal ontfutselen. In deze bundel staat de mens, met al zijn gaven, gebreken en onnozelheden, zijn boosheid, zijn goedheid en zijn eindigheid centraal. 'Dood in bed' is hier een heel mooi voorbeeld van. Philip Hoorne straalt ook een enorme wijsheid uit door in 'Ik hou van mij' te debiteren dat hij weet dat we ouder worden maar onze verlangens niet. In zijn totaliteit is het een bundel om van te genieten én te leren!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: