Het hart is een eenzame jager

Gelezen door: Rony Borghart (88 boeken)

Citaat: "Na een tijdje legde hij de mandoline weg en schommelde zachtjes in het donker heen en weer. De dood. Soms was die bijna tastbaar aanwezig. Hij schommelde in zijn stoel heen en weer. Wat begreep hij? Niets. Waar ging hij heen? Nergens. Wat wilde hij? Weten. Wat? Een betekenis. Waarom? Een raadsel."

Een boek die veel kenmerken van het laat naturalisme vertoont. Vijf personen die in een arm industriestadje aan de onderkant van de maatschappij leven. Vijf eenzamen, vijf mislukkelingen. Singer de doofstomme. De mensen denken dat hij een intelligente, vrij welstellende man is. In werkelijkheid is het een doodbrave inborst die met liplezen maar een fractie verstaat van de ontboezemingen van de vier anderen, iemand die lijdt onder de internering van zijn boezemvriend en die met hard werken juist de eindjes aan elkaar kan knopen. Dokter Copeland. Hij heeft de emancipatie van het zwarte ras als levensdoel maar komt met keihard werken en overtuigende argumenten geen stap verder, zelfs niet bij zijn kinderen. Mick. Een jonge puber met grote levensdromen die zielsveel van klassieke muziek houdt en later componiste wil worden. Jake Blount. Een communistisch activist in Amerika. Trekt eenzaam van stad naar stad waar hij werk zoekt en arbeiders van zijn politieke visie probeert te overtuigen. Biff Brannon. Uitbater van een buurt café en restaurant "Café New York". Een man van vele tegenslagen die er de moed in houdt. De vijf hoofdpersonages werden door de auteur goed uitgewerkt in een vlot en aangenaam lezend werk. .

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Silvie Moors (79 boeken)

De mooiste boeken zijn een combinatie van schoonheid en pijn. Het hart is een eenzame jager is zo een boek.
Tragische personages denken een luisterend oor te hebben gevonden bij de doofstomme meneer Singer. Mick is een jong meisje uit een arbeidersgezin dat muziek in haar hoofd hoort, Jake is marxist en alcoholist en dokter Copeland voert een bij voorbaat verloren strijd tegen het zwarte onrecht. Meneer Singer heeft zo zijn eigen besognes en verdriet en kan bij niemand terecht. Als een Jezus-figuur neemt hij op het einde van het boek alle leed van de wereld op zich.

De hoofdstukken die de personages afwisselen, de fabuleuze sprookjesachtige en tegelijk heel aardse sfeer waarin dit verhaal zich afspeelt, de heldere taal en bijzondere psychologie van de complexe hoofdpersonen maken deze roman tot één van de mooiste die ik het voorbije jaar las. Trakteer uzelf op een haardvuur en een dekentje. Een zakdoek hoeft niet, dit boek is tragisch maar nooit tranerig!

Het hart is een eenzame jager werd in 1968 verfilmd met Alan Arkin in de hoofdrol.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
lieven gouwy op 23 januari 2006:
Tragische personages die de figuur van meneer Singer tot tragisch hoogtepunt van het verhaal maken. Zijn niet-spreken, zijn niet kunnen spreken, maakt hem een klankbord van de ideeën of verlangens van iedereen.

Iedereen denkt bij hem een begrijpend oor te vinden, iemand die meer ziet dan een ander, iemand die meer weet, verder staat,... Hij wordt een onderdeel van vele levens, een inhoud met vele gezichten.
De vraag is: waar is meneer Singer zelf?

Een schitterend uitgewerkt personage is ook Biff Brannon, de cafébaas. Zijn gedachtenwereld maakte dit boek voor mij bijzonder.
An Godderis op 14 januari 2006:
Tegen de achtergrond van een stadje in het Zuiden van Amerika spelen er vijf totaal verschillende personages de hoofdrollen in dit verhaal:
een jong meisje, een alcoholist, een cafébaas, een zwarte en een doofstomme. Allemaal hebben ze hun eigen problemen met het opgroeien, de sociale klassen, familie, de rassenverschillen. De doofstomme vormt het enige gemeenschappelijke punt tussen hen.

Ik heb het boek uitgelezen met gemengde gevoelens. Enerzijds sprak het verhaal mij wel aan. De personages waren gewone mensen zoals jij en ik, dus ik kon me wel vinden in bepaalde aspecten van hun levens. Een realistisch verhaal!

Anderzijds had ik het wat moeilijk met de schrijfstijl van de auteur, wat het me soms dan toch moeilijk maakte in de huid te kruipen van de hoofdrolspelers. Geen aanrader dus, net als ik in het verhaal zat, werd ik er terug uitgesmeten.