Maar buiten is het feest

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Er zijn maar twee plekken waar je niets kan overkomen. Wij hebben dat al jong geleerd. Helemaal veilig ben je óf weggeborgen in het donker, zodat geen mens je zien kan, óf in het volle licht van de schijnwerpers, waar niemand je kan missen."

Maar buiten is het feest is een uiterst beklemmende roman over kindermisbruik. Tijdens het lezen van dit boek moest ik regelmatig denken aan de theatermonoloog over incest uit 1986 Papa kan ze kussen waarin die onmacht maar ook strijdbaarheid van een misbruikt kind de toeschouwer de strot toeknijpt.
Het verhaal begint wanneer een succesvolle en geliefde zangeres Zonne een rechtszaak aanspant om een jong meisje uit handen van een verkrachter te houden en aangrijpende gebeurtenissen uit haar eigen verleden dreigen openbaar te worden. Met de confrontatie in de rechtszaal zet zij heel veel op het spel maar zij wil de confrontatie met haar duister verleden aangaan waarin zij niet alleen zijzelf en haar zuster Laura misbruikt werd maar ook onophoudelijk tegen hun wil bekeken en begluurd werden.

In Maar buiten is het feest laat de auteur twee stemmen aan het woord die uiteindelijk één personage vormen, de vrouw Zonne en het meisje Weijntje, twee stemmen die elkaar afwisselend aanvullen en die het weerzinwekkend verhaal vertellen over een man die ziekelijk verslaafd is aan seks en machtspelletjes en die haar en haar hele omgeving psychisch terroriseert. Hij is dusdanig geobsedeerd dat hij over alle mogelijke mensen, zelfs zijn eigen vrouw en zijn familie dossiers aanlegt met 'belastend' materiaal waar een Stasi destijds jaloers zou op geweest zijn.

Zoals altijd weet de auteur te charmeren met een prachtig taalgebruik waarmee hij de gevoelswereld vol vertwijfeling, pijn en eenzaamheid van Weijntje en Zonne beschrijft. Hij toont ook aan dat er een levensgroot verschil is tussen jezelf uit vrije wil aan iemand tonen of ongevraagd worden bekeken. Hij construeert dan ook genadeloos dat gruwelijke huis vol gaten waarin niemand zich veilig voelt uitgezonderd koning stiefvader. Hij onderlijnt ook duidelijk de rol van de biologische moeder die door zelfmedelijden schuldig verzuim pleegt.

Ronduit schitterend vind ik de scene waarin Zonne in naam afstand neemt van Weijntje Kabouw. Enerzijds een symbool van genegenheid voor haar eigen vader, anderzijds een vorm van protest tegen haar stiefvader. Weijntje Kabouw geeft Zonne ook de vrije hand om de zwakke plekken van de stiefvader te manipuleren en zo de potentaat aan het wankelen te brengen. Natuurlijk zal het wel een opgave geweest zijn om de horror die Weijntje en haar zussen aan de lijve ondervonden op een duidelijke manier weer te geven zonder aan geloofwaardigheid in te boeten. Persoonlijk vind ik de opsomming van een weerzinwekkende reeks grensoverschrijdende seksuele handelingen en het onlosmakelijk verbonden machtsvertoon er aan iets te uitgebreid en ook zijn de feiten op zich iets te gedetailleerd weergegeven. Enige terughoudendheid en soberheid zouden hier wat mij betreft wonderen verricht hebben. Deze bemerking doet echter niets af aan het feit dat ik het boek in zijn totaliteit een monument van woorkunst vind.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
André Oyen op 11 februari 2013:
Het was een heel persoonlijke bedenking van mijn kant Marc. Gewoonlijk lees ik een Japin twee of drie keer. Maar deze, liever niet meer... Maar smaken mogen verschillen, niet?
Marc Dilliën op 10 februari 2013:
André, ik lees dat het expliciete taalgebruik i.v.m de sexuele vernederingen jou wat stoort in dit boek. Ik meen dat juist het "niets verhullende" deel uitmaakt van dit verhaal en het boek alleen maar sterker en geloofwaardiger maakt. Natuurlijk dient er omzichtig te worden omgegaan met zulke expliciete beschrijvingen, maar eerlijk gezegd, dit was er voor mij niet over!

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Zolang het duurde en zij hem over zich heen moest laten komen, was dat het enige en alles wat er was.Wanneer hij aan haar zat, bestond alleen maar dat en helemaal niets anders.Zolang ze hem zijn gang moest laten gaan kon Zonne nergens verder aan denken., niet aan school, niet aan haar moeder, niet aan Isa of aan Laura."

Het verhaal van twee zusjes die jarenlang door hun stiefvader werden misbruikt in een niets verhullende noch verbloemende roman.
Een van de meisjes wordt later een bekende zangeres en spant een proces aan tegen haar stiefvader voor het hoederecht van haar nichtje, kind van haar stiefvader en haar zuster. De twee verhaallijnen worden mooi uitgewerkt en komen samen tijdens de zitting van de rechtbank.

Een knap geschreven roman, met een sterke compositie, realistisch zonder overdrijvingen en vooral boeiend en pakkend tot op de laatste bladzijde.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Nederland