Maartse kamers

Gelezen door: Peter Geiregat (479 boeken)

Citaat: "Ik herken de stem die uit het toestel komt niet. In mijn verbeelding vorm ik een gezichtenrij, met bijpassende stemgeluiden, maar niemand springt eruit, ik ken deze boodschapper niet. "

Albert ligt terminaal ziek in het ziekenhuis. Fernand is zijn vriend. Samen hebben ze een woelig leven achter de rug. Het lijkt wel of beide mannen een haat/liefde-verhouding met elkaar gehad hebben, maar dan wel met de klemtoon op onafscheidelijke liefde.
Er zijn nochtans veel obstakels op hun levenspad gekomen. Albert was van in het begin ontrouw. Dangre legt er graag de klemtoon op dat het eigenlijk maar om vleselijke ontrouw ging. (De talloze beschrijvingen van seks tussen mannen verliezen echter hun kracht naargelang het boek vordert.)
Fernand is Albert één keer ontrouw geweest. Hij is bezweken voor de charmes en de rode haren van Céleste. Het was een twee weken durende roes waar hij niet kon aan weerstaan. (Opnieuw krijgen we als lezer een paar seksscènes teveel.) Céleste zou haar man verlaten en Fernand zou Albert verlaten. Fernand kon het niet...

Enkele weken later kwam Céleste vertellen dat ze zwanger was van Fernand. Céleste dreigde ermee om Albert in te lichten, maar uiteindelijk kwam er een halfslachtig compromis uit de bus. Fernand zou peter worden van zijn dochter: Madeleine.
Toen ze 18 werd kreeg Madeleine te horen wie haar echte vader was. De verbijstering was groot.

Dangre slaagt erin om de heel uiteenlopende gevoelens van lust, hoop, wanhoop, verdriet, kwaadheid, spijt, angst, dreiging, berouw,... op een treffende manier neer te zetten.
Ook de hulpeloosheid van de oude Fernand, de niet gedoofde liefde van Céleste, de aftakeling van Albert: alles heeft een waar menselijk gelaat, waardoor ik dit boek bij de favoriete boeken van 2012 plaats. De laatste bladzijden vormen zeker een hoogtepunt: een mix van vervreemding, hoop tegen beter weten in, menselijke aftakeling. Heel sterk!
 

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marc Dilliën op 21 januari 2013:
Inderdaad één van de boeken van 2012 die me zullen bijblijven en misschien wel een kanshebber op één van de literaire prijzen.

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "O ja, ik heb vrouwen gehad. Of toch één.
Tussen al die schroomvallige, nuffige, of juist botergeil de benen openspreidende exemplaren, moest ik net die éne, Céleste, afgevaardigde van het noodlot, uitkiezen om er mijn zaadcellen en de catastrofe van mijn leven mee te delen."

Wie een boek wil lezen waarin de grote thema's van het menselijk bestaan: geboorte, ziekte, dood, sexualiteit, aan bod komen, moet het nieuwste boek van Dangre lezen. Het is het verhaal van een bejaard homokoppel, waarvan Albert getroffen wordt door een beroerte en Fernand terugblikt op hun lange, gevulde leven samen. Ook zijn korte, stormachtige verhouding met Céleste waaruit een dochter wordt geboren, komt terug aan de oppervlakte.

Wat mij vooral opvalt bij het lezen van dit boek is het volledig achterwege blijven van vals sentiment en zeemzoeterigheid, hebbelijkheden die vooral op tv goed schijnen te werken. Dangre vertelt zijn verhaal in een mooie, beeldrijke taal, zet een aantal zeer menselijke personages neer en schrijft over het samenleven van een homokoppel zonder voyeurisme. Dit boek ademt ook sensualiteit uit, er is het sexuele samenzijn van Albert en Fernand, maar er is ook de lichamelijke aantrekking  tussen Fernand en Céleste.
 
 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Als papa mijn vader niet is dan ben jij de beste tweede keus. "

Yannick M. Dangre (°1987) werd met zijn roman Vulkaanvrucht de jongste winnaar ooit van de prijs voor het beste literaire prozadebuut van een Vlaamse auteur, en voor zijn dichtbundel Meisje dat ik nog moet kreeg hij de Herman de Coninck-debuutprijs en werd hij genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Vulkaanvrucht was een overvolle roman die al het leed van de wereld leek te verzamelen, maar de auteur toonde ook heel wat talent. Dit talent word nog duidelijker in Maartse kamers, zijn tweede roman over leven en liefde van twee bejaarde mannen, waarvan er een een tot zijn eigen grote verbazing een kind heeft verwekt bij de moeder van één van leerlingen. Het verhaal wordt verteld door Fernand, een 80-jarige man die probeert Albert, zijn grote liefde in leven te houden, door doelloze bezoeken en niet erg bevrijdende verhalen. We volgen gedurende de maand maart de bejaarde man die aan het sterfbed van zijn partner terugblikt op hun leven samen. Rond zijn veertigste, bedroog hij Albert voor de eerste en enige keer in zijn leven niet met een man maar met een vrouw. Twee weken lang deelde hij dagelijks bed, achterbank en plekjes in de vrije natuur met de roodharige Celeste. Tot het moment dat hij niet de moed kon opbrengen om Albert voor haar te verlaten. Hij probeerde te vluchten voor Celeste, maar dan bleek die zwanger te zijn. Negen maanden later werd hun dochter Madeleine geboren. Fernand zou Albert nooit over haar bestaan vertellen. Fernand heeft het leven door de vingers laten glippen, verteerd als hij werd door zijn misstap. Hij heeft uit angst om Albert, zijn aanbeden minnaar die hem constant bedroog te verliezen, een stuk van zijn leven weggecijferd. Als vader op afstand heeft hij gedaan wat hij kon, maar toch de wroeging om al het bedrog deed hem uitgebreid naar de alcohol grijpen. Hij werd excuusdrinker, excuusvader, excuusminnaar.

Maartse kamers is een goedgeschreven, maar loodzwaar drama over de hemel en de hel van twee geliefden, twee mannen per toeval. Het is tenslotte een universeel verhaal.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: