De Bekentenis van Adria

Gelezen door: LIEVEVC (8 boeken)

Citaat: "Pas gisterenavond, toen ik door de druipnatte straten van Vallcarca liep, begreep ik dat het een overgeeflijk fout was geweest bij mijn ouders te worden geboren. "

Fantastisch, intelligent. In het begin wat moeilijk om de draad te volgen, nadien waren alle onderbrekingen tijdens het lezen te veel.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Ann T op 9 september 2016:
Door jouw tip ontdekt. Bedankt! Dat Adrià niet weet of hij hij of ik is, is even bevreemdend. Even maar. En dan ga je opeens mee en wil je inderdaad niet gestoord worden. Een indrukwekkende leeservaring!

Gelezen door: els lens (42 boeken)

Citaat: "Geen enkele kunst is zo systematisch door de sofistiek beoefend en ontwikkeld als de redekunst, Sara. In de redekunst zag de sofistiek een ideaal instrument om mensen mee te controleren. Sara, waarom wilde je geen kinderen? Dankzij de sofistiek en haar retorica kregen redevoeringen een literair karakter, aangezien men ze als kunstwerken begon te beschouwen, die het waard waren om te worden opgeschreven."

Van dit lijvige boek had ik heel veel verwacht. De achterflap heeft het over “de roman van de eeuw”. Het boek begint rommelig, maar dat heb je wel meer met dikke boeken. Algauw kwam ik in het verhaal. Het las vlot weg. Dik boek, maar ook dikke bladen en breed gedrukt. De tweede dag las ik er ineens 100 blzn. in. Ik was vertrokken (dacht ik). Maar... de volgende dag was de magie weg.
Het verhaal springt iets te vaak van de ene eeuw naar de andere, in eenzelfde alinea. En vooral, het is mij te veel een 'tentoonspreiden van kennis'. Van het ene moment op het andere begon mij dat te storen. Ook dat het in de eerste persoon wordt verteld en in dezelfde zin in de derde persoon, vond ik nogal verwarrend en vervelend. Maar vooral het verhaal dat op eenzelfde bladzijde de gruwelen van Auschwitz en de gruwelen van de inquisitie beschrijft, is van het slechte te veel.
Ik begon te walgen van het verhaal en ik ging op zoek naar recensies. Het boek bleek zowat overal de hemel in te worden geprezen: de sterren vlogen in het rond. Verder lezen, dan maar. Maar nee, het klikte niet meer. Het kon me niet meer schelen wat er met Adrià gebeurde. Adrià, de zeurpiet, die altijd maar blijft vragen waarom zijn ouders niet van hem hielden. Ik las in een paar besprekingen dat de oude Adrià, de verteller, aan Altzheimer lijdt en dat daardoor zijn herinneringen wat van de hak op de tak springen. Ok, maar wat met het personage uit de Middeleeuwen en dat uit de 2e wereldoorlog, de inquisiteur die ook obersturmbannführer is?
Nee, ik vind dat Jaume Cabré veel te veel in dit boek heeft willen proppen. Echt veel te veel. Allemaal aan de hand van de geschiedenis van een viool. De vader van Adrià wordt vermoord, omwille van een zeer waardevolle viool, en ergens in de Middeleeuwen wordt iemand vermoord omwille van die viool en in Auschwitz eveneens, omwille van die viool, en de vioolbouwer zelf, en... En dan heb je nog de student Adrià en zijn vriend, Bernat, en nog een paar liefdeshistories, en het verhaal van de grootvader, maar elke keer springt het verhaal naar andere tijden en andere mensen, net als je je goed aan 't inleven bent. Op de achterflap lees ik ook nog: “Bij het lezen van de roman bekruipt je de absolute zekerheid dat je een meesterwerk in handen hebt.” Wel, die absolute zekerheid bekroop mij helemaal niet. Ik ben net tot in de helft geraakt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Catalonië