De vrouw die een jaar in bed ging liggen

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Hoe schrijf je een recensie van een boek dat je niet uitgekregen hebt omdat je het zo saai vond? Eenvoudig, dunkt me: ik kan alleen maar vertellen waarom ik het boek niet heb kunnen uitlezen.

Ik kocht het omwille van de titel, die de fantasie op hol doet slaan. Ook omdat het eerste hoofdstuk, ter inzage op internet, erg sterk is. Ik verheugde me op een mooi boek.

De plot
Het verhaal gaat over Eva, een vrouw die haar kinderen tegen haar zin heeft opgevoed, en nu ze het huis uit zijn gooit ze definitief de handdoek in de ring. Aan haar bed passeren allemaal mensen die haar dat verwijten: een vrouw moet haar plicht vervullen. Ook lijdt ze onder de ellende van de wereld, die ze al die jaren opgekropt heeft.

De ontnuchtering
Vanaf hoofdstuk twee volgde een zware ontnuchtering. Gedaan met de goede humor en de leuke maatschappijkritiek. Wat absurd of kritisch had kunnen zijn, werd dom. Het hoofdpersonage is ergerlijk, niet omdat het een rotkarakter heeft want zo'n personages kunnen leuk zijn om over te lezen, maar alweer omdat ze overkomt als gewoon erg dom. Met geen mogelijkheid kon of wilde ik me inleven met haar.
In het begin denk je nog dat er een mooie maatschappijkritiek komt op de vrouw, de manier waarop ze behandeld wordt, maar het is een aaneenschakeling van clichés.
Bovendien blijft de stijl altijd bijzonder oppervlakkig. Nergens mooie beschrijvingen, teksten die de zintuigen prikkelen, mooie woordkeuzes. Slechte humor gebracht in een slechte stijl... leuk is het niet.

Nog plot
Ondertussen speelt zich - o ramp voor de lezer, vind ik toch, parallel het tweede verhaal af: dat van de hoogbegaafde tweeling die studeert aan een universiteit. Hoewel ik het jammer vond dat in een boek met de titel 'een jaar in bed' het boek niet de hele tijd bij dat bed blijft, kon het verhaal van de tweeling een levendige afwisseling vormen. Maar opnieuw overheerst in hun verhalen iets wat voor absurde humor moet doorgaan, maar mij deed zuchten van verveling. Ook de tweeling vond ik uitermate oninteressante personages.

Tijdverlies
Tja, zo sleepte ik me dus tot hoofdstuk dertien. Eerst niet gelovend dat het boek zo diep zou vallen na het eerste sterke hoofdstuk, dan steeds meer wanhopend, steeds meer kijkend naar de inhoudsopgave en fronsend omdat er nog zoveel hoofdstukken zouden volgen...

Stukjes tussenin lezen dan maar - dezelfde saaie stijl. Het laatste hoofdstuk lezen was onvoorstelbaar: het lijkt wel alsof er geen einde is.

Wat mij betreft is dit boek puur tijdverlies. Maar omdat ik me niet verder kon slepen dan hoofdstuk dertien, heb ik niet al teveel argumenten om dat te onderbouwen.

Goede vertaling!
Over één ding ben ik echter wel tevreden: de vertaling. Mijn slechte indruk van dit boek komt niet doordat de vertaalster de Engelse humor niet heeft kunnen omzetten naar de Nederlandse taal. Integendeel, misschien komt het door de vertaling dat ik zo ver nog geraakt ben in het boek. De vertaalster heeft er nog van gemaakt wat mogelijk was, misschien komt het boek zelfs groter uit haar vertaling dan het origineel is.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: