Oud-Loosdrecht

Gelezen door: André Oyen (3543 boeken)

Citaat: "Nu pas drong in alle scherpte tot mij door dat het afwijzen van Oud-Loosdrecht betekende dat de grond onder mijn dagen werd weggeslagen. Het schrijven hield niet alleen de demonen buiten de deur maar structureerde bovenal mijn dag, gaf er zin aan. Ik wisselde het schrijven af met andere bezigheden, zoals in de stad gaan, met Abe naar de film, fietsen of wandelen, maar door alles heen liep als een rode draad het verhaal van de twee vrienden. Alles wat ik deed werd overspannen door dat verhaal. Zonder Oud-Loosdrecht zouden mijn dagen uiteenvallen in losse onderdelen, zonder enig verband. "

Eén van de schrijvers die hun verhaal zo sfeervol kunnen laden dat je er met tegenzin uit vertrekt, is Sipko Melissen (1944). Hij debuteerde met de dichtbundel Gezicht op Sloten, 1985. Met Jongemannen aan zee (1997) won hij de Anton Wachterprijs voor het beste romandebuut. Daarna verschenen nog onder meer De vendelzwaaier en Spiegelpanden. Het sterk geprezen en vooral fenomenaal geschreven Een kamer in Rome is het verhaal van een jonge letterenstudent en aspirant-schrijver die in Italië op zoek gaat naar de auteur van een geheimzinnige novelle. Daarbij komt hij voor tal van verrassingen te staan, ook over zichzelf. De roman werd verscheidene malen herdrukt, werd genomineerd voor zowel de AKO als de Libris Literatuurprijs en kreeg lovende kritieken.

Waar Sipko Melissen heel sterk in is, is zoals al eerder gezegd de sfeer oproepen, bijvoorbeeld van het Italiaanse landschap in Toscane. Hij neemt je mee in de zoektocht naar en onbekende auteur en je kunt zien dat Melissen zijn klassiekers kent. Het verhaal is een mooie vertelling. En die sfeer is nu gefocust op Amsterdam. In zijn vorige roman Een kamer in Rome speelde de ’virtuele roman’, een fictief boek dat slechts bestaat als gegeven in een ander boek, een grote rol. Dat dualisme tussen wel of niet bestaan, fictie binnen fictie, is ook van de handelsmerken van de auteur, want ook in zijn onlangs verschenen roman speelt een nooit gepubliceerd boek een grote rol. Zelfs in die mate dat het zelfs de titel van dit boek Oud-Loosdrecht oplevert.

Wijnand Brandt werkt aan zijn boek met die titel als zijn redacteur hem meedeelt dat zijn werk niet gepubliceerd wordt. Brandt moet nu eens ophouden altijd maar weer over ’gemankeerde lovers’ te schrijven, zegt de redacteur. De schrijver begint aan een andere roman, geholpen door Abe, de vriend met wie hij al zijn leven lang een intense maar tot verdriet van de schrijver strikt platonische vriendschap onderhoudt. Hij bloeit op, maar ontdekt dan min of meer per ongeluk dat zijn uitgever hem al afgeschreven heeft. Er wordt een nieuwjaarsreceptie van zijn uitgeverij gehouden, waarvoor hij niet is uitgenodigd. Hij concludeert daaruit dat hij definitief is afgeserveerd. Hij was van plan naar huis te gaan maar besluit nu om de stad in te trekken. Wijnand gaat van café naar café, trekt op met drie verdwaalde Italianen die doen denken aan de drie vreemdelingen uit Het dwaallicht van Elsschot, raakt in gesprek met een gepensioneerde rector van een gymnasium en gaat om twaalf uur met een van de Italianen naar een middernachtelijk 'spaghettifeest' bij zijn vriend Abe thuis.

Tijdens de richtingloze zwerftocht door Amsterdam herbeleeft Brandt via zijn boeken, het verleden dat hem tot hier gebracht heeft. Abe en Wijnand hadden in hun jeugd een intense, platonische vriendschap. Er wordt gegeten, gedronken en gedanst en onder invloed van veel drank komt het tot een lang uitgestelde en intense confrontatie tussen de boezemvrienden. Poëzie, literatuur, Amsterdam, verdrongen passie en veel geheimzinnigheid: dat zijn de ingrediënten van de nieuwe roman van Sipko Melissen. Door op de juiste momenten de juiste tijdsprongen te maken, verstrengelen alle gebeurtenissen zich op een heel intelligente manier met elkaar. Een roman waarin elk woord elk moment mij deed genieten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: