A walk in the woods

Gelezen door: Monia Vereecken (3 boeken)

Citaat: "We took off our shoes and socks, rolled up our trousers, and stepped gingerly out into the frigid water. The stones on the bottom were all shapes and sizes - flat, egg-shaped, domed - very hard on the feet and covered with a filmy green slime that was ludicrously slippery. I hadn't gone three steps when my feet skated and I fell painfully on my ass. I struggled halfway to my feet, but slipped and fell again; struggled up, staggered sideways a yard or two and pitched helplessly forward, breaking my fall with my hands and ending up in the water doggie-style."

Bill legt samen met zijn oude vriend Katz de Appalachian Trail af, een 3500 km lange trektocht in het oosten van de Verenigde Staten. Ze beginnen er redelijk onervaren en onbezonnen aan, maar met vallen en opstaan leren ze bij. Het boek is een afwisseling van de (vaak grappige) ervaringen van Bill en Katz, van legendes over AT-hikers en van allerhande weetjes over de Appalachian Trial. Best een leuk en ontspannend boek om te lezen, maar Bryson heeft al beter geschreven.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Peter Desmet op 28 januari 2010:
Inderdaad een pareltje uit de reisliteratuur. Bryson is een scherpe observator. Wat mij het meeste is bijgebleven is dat hij heel duidelijk aantoont dat met een minimum investering er veel meer te maken valt van deze Appalachian Trail, maar dat de Nationale Dienst verantwoordelijk voor de Nationale Parken, waaronder de Appalachian Trail ressorteert, integendeel elk jaar minder financiering krijgt.
Katie op 21 juli 2007:
Prachtig en zeer humoristisch boek van Bryson. De wandelingen blijken zwaarder dan hij en zijn vriend dachten, het valt niet altijd mee om een blokhut te moeten delen met andere reizigers, soms is het afzien. Maar dan is de prachtige natuur weer genoeg motivatie om door te gaan. Bryson vertelt zijn verhaal op een grappige manier, ik heb regelmatig hardop gelachen. Vooral de scene waarin hij 's nachts een beer hoort buiten de tent, of is het toch iets anders...