Trou Moet Blycken, Of Opnieuw In Liefde Bloeyende

Gelezen door: André Oyen (3543 boeken)

Gerrit Komrij was niet alleen een uitstekend dichter, vertaler, essayist en romanschrijver hij stelde ook nog poëziebloemlezingen samen waar je je nachtrust met alle plezier zou voor op offeren. In 1997 won hij met de bloemlezing: In Liefde Bloeyende-De Nederlandse Poëzie van de twaalfde tot en met de eenentwinstigste eeuw in 100 enige gedichten de harten van heel veel poëzieminnaars. Dit titanenwerk werd trouwens beloond met de Gouden Uil 1998. Dit werk was een soort top honderd van zijn Nederlandstalige lievelingspoëzie die hij met zijn tekenende taalvirtuositeit analyseerde. Trou moet blijken zou je hier een vervolg op kunnen noemen.
De werkwijze van bloemlezen en analyseren in deze bundel is wel totaal verschillend dan die in de vorige. In In Liefde Bloeyende waren alle gedichten mooi chronologisch gerangschikt terwijl in Trou Moet Blijken alles in het teken staat van het onderwerp dat moet behandeld worden. In het vorige deel stond ook alles meer in het teken van de verwondering terwijl er nu veel rationeler en thematisch te werk gegaan wordt.
Gerrit Komrij praat graag over poëzie en laat graag mensen over hun eigen poëzie praten Toch vindt hij zelf dat ook praten over poëzie zijn grenzen kent:’Leuteren over poëzie is toegestaan, mits we de beperktheid van ons geleuter inzien. (blz.10). Maar toch ook al noemt hij het zelf leuteren toch analyseert hij met hartstocht en met verve dan 360 bladzijden lang diezelfde poëzie die toch eigenlijk het licht in zijn ogen is.
Trou moet blijken kan je eigenlijk als een uitgebreide handleiding beschouwen van hoe je met poëzie moet omgaan, hoe je naar dichters luistert en hoe je met dichters praat. En dat maakt dit boek zo bijzonder boeiend. We delen niet alleen zijn bewondering over poëzie, maar ook zijn ergernis en soms zelfs zijn afkeer.
Wat mij persoonlijk betreft ben ik het niet altijd eens met zijn analyses maar ik vind het wel interessant om zijn mening te lezen. Je hoeft het toch niet altijd met iemand eens te zijn om hem of haar boeiend te vinden. Zo weet ik al reeds lang dat Gerrit Komrij een gloeiende hekel had aan de manier waarop de dichter Leonard Nolens gedichten declameert. Toch blijf ik Nolens een groot dichter vinden ook al heb ik hem zelf zien declameren maar anderzijds ving ik de kritiek van Komrij vermakelijk. Het is een verklaarbare analyse want Leonard Nolens is inderdaad een man die aan overacting doet wanneer hij zijn mooie maar gezwollen poëzie voordraagt.
Maar de maestro kan zich ook laten vertederen door een smartlap zoals dat het geval is met HET GESCHENK VAN Rosalie Loveling. De jongeren onder de lezers zullen dit gedicht niet meer kennen en daarom even opfrissen. Een opa laat aan zijn kleinzoon het zakhorloge van de overleden vader van de knaap zien. Het jongetje is verrukt over dit kleinood en vraagt het ten geschenke. De opa zegt nu nog niet volgend jaar misschien. Maar de jongen replikeert dat opa dan misschien al dood is. Maar het is opa die zijn kleinzoon binnen het jaar ten grave draagt. Een indroevig verhaal waar ene Mary Servaes die weliswaar als zangers zonder naam door het leven ging nog een monsterhit mee had kunnen schoren. Gerrit Komrij analyseert dit gedicht zo knap dat je het warempel met andere ogen gaat bekijken. Hij laat ook de dichters zelf aan het woord.
En hij is het dan ook volledig eens met Guido Gezelle die in EN DURFT GIJ MIJ al te vrijpostige critici de mantel uitveegt. In deze bundel ligt de nadruk op de poëzie van de dichter en welke maatschappelijke en artistieke rol hij speelt. Trou moet blycken is een heerlijke bloemlezing waarin Gerrit Komrij met kennis van zaken de Nederlandse poëzie van de twaalfde tot en met eenentwintigste eeuw wikt en weegt, bekritiseert en liefkoost.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: