Norwegian Wood

Gelezen door: els lens (44 boeken)

las het veelgeprezen “Norwegian Wood” van Murakami, ...althans tot in de helft. Als je je in de helft van een boek nog steeds aan 't ergeren bent, dan stop je er beter mee, denk ik. Ik was er echt onbevooroordeeld aan begonnen. Maar, wat is er nou zo mooi aan? Een opsomming van wat een student (de ik-persoon) doet. Een volstrekt oninteressante 19-jarige, die maar wat aan lummelt. Zeer banale schrijfstijl ook. En dan die verwijzingen! Kijk, verwijzingen in boeken kunnen heel leuk zijn, maar niet als ze er zo vingerdik op liggen en als de schrijver ze dan ook nog eens gaat uitleggen. Voorbeeld: De ik-persoon is een fervent lezer. Hij is nu bezig in De Toverberg van Thomas Mann.

Dat boek heeft hij bij zich op de lange rit naar het instituut waar een vriendin van hem verblijft (een kuuroord, een psychiatrische instelling?), zeer afgelegen,op een berg. De lezer heeft dan al lang gezien dat deze rit nog langer duurt dan de rit van Hans Castorp in De Toverberg. Maar, dan vraagt een vriendin van de vriendin daarboven wat hij leest. Ik citeer: 'De Toverberg, van Thomas Mann.', zei ik. “Waarom neem je uitgerekend dat boek mee hiernaartoe?” zei Reiko perplex. Daar zat eigenlijk wel iets in. (einde citaat) Even later zit hij buiten en kijkt hij naar het raam van de kamer van zijn vriendin. “Een hele tijd staarde ik naar dat flakkerende lichtje, zoals Jay Gatsby elke avond stond te staren naar de lichtjes aan de overkant van de baai.” Loop heen! Norwegian wood? Geef mij maar het liedje van de beatles en niet het gelijknamige boek.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
NadiaH op 11 maart 2018:
Tja, Fons Mariën, smaken verschillen... Gelukkig zou ik zeggen. Ik had 1q84 gelezen en hoewel niet mijn genre, wist Murakami me wel geboeid te houden (al vond ok het 3de deel het zwakste); ik wilde gewoon de ontknoping kennen. Maar Norwegian Wood kon mij ook absoluut niet bekoren, dus ik begrijp Els Lens wel. Ook de verfilming van het boek vond ik maar niets maar dat gebeurt wel vaker...
Fons Mariën op 2 maart 2018:
Zo negatief over dit interessante boek! Nochtans een goed boek.

Gelezen door: Liesbet Vreys (20 boeken)

Citaat: "De jongens op de campus dachten dat ik schrijver wilde worden omdat ik altijd in mijn eentje boeken las, maar ik had helemaal geen plannen in die richting. Ik had geen enkel plan in geen enkele richting."

Super! Mijn bewondering voor Murakami wordt alsmaar groter. Hij slaagt er ook in dit boek in om de personages zeer integer neer te zetten. Vrolijk is dit verhaal niet echt maar toch is de toon niet mistroostig.

 | Reacties (7)Delen |
7 reacties:
Peter Geiregat op 21 juni 2009:
Norwegian Wood is het tweede boek dat ik van Murakami gelezen heb. Beide boeken handelen over jongeren en hun onwikkeling. Beide boeken zijn dan ook inwisselbaar.
Dit boek is eerder universeel dan Japans. Vervang de namen en het boek kan zich overal afspelen. Hoe jonger je bent, hoe meer dit boek je zal aanspreken. Als veertiger begint de herkenbaarheid met de ontluikende liefde toch een beetje te vervagen, maar het blijft een boek voor alle leeftijden (zoals we in de leesgroep mochten ervaren).
lieve lemmens op 15 december 2008:
1.verrassend: zeer herkenbaar 2.blik op Japan, meer bepaald Tokio, een onbekende wereld voor mij 3. simpele klare taal
leesbeest op 14 juni 2008:
Dit is een echte verhalenverteller. Niet alleen in dit boek trouwens. Ik las van hem ook De opwindvogelkronieken en dat is nog sterker naar mijn mening.
Het knappe van Murakami is natuurlijk dat dit verhaal zich overal zou kunnen afspelen. Studenten, of jonge mensen in het algemeen, zijn overal hetzelfde. Een paar kleine nuances niet te na gesproken. De zoektocht naar volwassenheid en meteen de kunst om keuzes te maken en verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen bestaan zit schitterend verweven in dit elegante, rustige verhaal. Murakami heeft er alleszins een fan bij.
Sofie Van Volsem op 12 november 2007:
Ik vond het ook echt geweldig om te lezen, ik las het in het Engels en volgens een kenner zou die versie nog iets meer bij de Japanse stijl aansluiten. Soit, Murakami zet mensen van vlees en bloed (en hersenspinsels) neer.
wout eenhoorn op 17 juli 2007:
Of het zo Japans is weet ik niet. Maar het is een wereldboek dat ik in een ruk heb uitgelezen. Dat gebeurt bij mij niet snel. En dat zonder dat ik op de hoogte ben van Japanse gebruiken. Zou bijna overal kunnen spelen.
Silvie Moors op 12 juli 2007:
Zo Japans vind ik Norwegian Wood niet. Voor mij is het in de eerste plaats een indringende queeste en een zoektocht naar jezelf. Twee jonge mensen op de breuklijn van jong zijn naar volwassen. Prachtig, dat wel!
Ann Horckmans op 20 juni 2007:
Een buitengewoon Japans verhaal, meeslepend, intrigerend en weemoedig. Vooral wanneer je op de hoogte bent van de Japanse gewoonten, cultuur, eigenheden, kan je dit boek ten volle smaken. Geweldig!

Gelezen door: Karla (65 boeken)

Citaat: "'In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het makkelijker. Het leven is een koektrommel.’
'Tot die tijd had ik de dood altijd opgevat als iets zelfstandigs dat helemaal losstond van het leven. Ongeveer aldus: Ooit grijpt de dood ons onvermijdelijk. Maar tot het zo ver is, is de dood er niet. Ik vond dat een uiterst rechtlijnige, logische denkwijze. Aan deze kant is het leven, aan de andere kant is de dood. Ik was hier, en niet aan de andere kant.'"

Op de luchthaven van Hamburg katapulteert een muzak versie van Beatlesklassieker Norwegian Wood de zevenendertigjarige Watanabe twintig jaar terug naar zijn (verdrongen?) jeugd. We noteren 1969, jaar van studentenprotesten die zo goed als volledig aan hem voorbijgaan, want Watanabe wordt helemaal in beslag genomen door liefdesperikelen. Hij koestert heftige, romantische gevoelens voor de onbereikbare Naoko, een mysterieuze, dromerige jonge vrouw, die beschadigd door het leven gaat sinds de zelfmoord van Kizuki, haar geliefde en de beste vriend van Watanabe.
Terwijl Watanabe allerlei pogingen onderneemt om Naoke te redden, worstelt hij met zijn eigen onbevredigde, seksuele verlangens. Hij voelt zich goed in het gezelschap van Midori, een spontane en vrijpostige medestudente, die in alles de tegenpool belichaamt van Naoko.

Deze roman uit 1987 bewerkstelligde de grote doorbraak voor Haruki Murakami in zijn thuisland Japan. Het is een fijngevoelig verteld, modern verhaal over onzekere jongeren die moeite hebben om niet verstrikt te geraken in het kluwen van liefde, leven, seks en dood. De roman is al 24 jaar oud, maar situatie, verhaal en stijl laten nergens een gedateerde indruk na. Dankzij frisse steekjes humor is de algemene toon bovendien niet zwaarwichtig, maar eerder relaxt en warm. Murakami focust ook niet op typisch Japanse toestanden (behalve de fijne eetcultuur en Bento lunchboxen). Vooral westerse muziek, films en boeken bieden het referentiekader. Norwegian Wood was voor mij een eerste kennismaking met het oeuvre van Haruki Murakami en het smaakt zonder twijfel naar meer! De Vietnamese regisseur Tran Anh Hung (o.a. bekend van het bloedmooie De geur van de groene papaja) stond in voor de mooie verfilming.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
André Oyen op 24 augustus 2011:
Boek en film zijn beiden mooi. Maar alhoewel de regisseur tracht het boek trouw te volgen, is dit een onmogelijke opdracht. Toch zijn boek én film beide de moeite waard!

Gelezen door: Laura Vanden Heede (1 boeken)

Citaat: "'Dan ben ik beslist niet intelligent,' zei Naoko. 'Ik doorzie nog steeds niet wat ze hier doen. Evenmin als ik mezelf begrijp.'
'Dat is geen kwestie van niet intelligent zijn. Dat is juist normaal. Ik begrijp  ook zoveel dingen van mezelf niet. Dat is normaal voor een mens.'"

Ik vond het boek echt heel mooi, je raakt meteen gefascineerd door de personages. Soms moet ik een boek even wegleggen omdat ik het beu ben, maar dat had ik nu helemaal niet. Meer nog, het ging bijna altijd mee in mijn tas. Tijdens het lezen zette ik af en toe Norwegian Wood op van the Beatles, dat hielp echt om nog meer meegezogen te worden in het verhaal. Murakami beschrijft de details en gebeurtenissen net alsof het een film is. Dit is mijn eerste boek van hem, maar ik ben van zijn schrijfstijl gaan houden en ga zeker zijn andere boeken ook lezen! En ja, ik beken: op het einde heb ik een traantje moeten wegpinken.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: hanav (8 boeken)

Citaat: "In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan."

Dit is het eerste boek dat ik van Murakmi heb gelezen. En ik kan zeggen ik was blown away. Na de eerste pagina's was ik dadelijk gekluisterd aan het verhaal.
De manier waarop hij een eigen visie had op verschillende aspecten van het leven vond ik geweldig. 

Ik ging helemaal op in het verhaal. Verschillende emoties gingen om me heen terwijl ik het boek las. Daarna heb ik het aan veel vrienden aangeraden en ze zijn er allemaal voor gevallen ! 

Dit is en blijft mijn favoritete Murakami tot nu toe. 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: chris (3 boeken)

Citaat: ""ik ben gek op je, Midori." "Hoe gek? "Zo gek als een beer in de lente""

Eindelijk heb ik hem dan toch gelezen en ik had het veel eerder moeten doen!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Uit verschillende besprekingen kon ik opmaken dat dit vroege werk van Murakami tot één van zijn minst goede behoort. Dat belooft, want ik vond dit toch wel een leuke, zij het wat aparte, leeservaring. Het is aan de ene kant een typisch adolescentenboek, we zien een 19-jarige jongen worstelen met het leven, vriendschap en liefde, en vooral ook de dood. Het verhaal is heel mooi en evenwichtig opgebouwd, al eindigt het een beetje voorspelbaar moralistisch. Maar het bijzondere is de sfeer die het werk uitademt, de hoofdpersoon, de jonge Watanabe, doolt door het leven, op zoek naar zijn eigen stem.

Wat opvalt is dat hij een soort 'Man zonder Eigenschappen' is: iedereen vindt hem aardig, hij kan ook met lastige karakters goed overweg, tal van vrienden en vriendinnen leggen voor hem hun hart bloot en confronteren hem met soms moeilijke kwesties (zelfmoord bijvoorbeeld, en waanzin). Wat ik mooi vind aan het hoofdpersonage is zijn openheid en eerlijkheid, zijn authenticiteit. Het vreemde is dat alles een beetje van hem af lijkt te glijden, hij heeft zelf nauwelijks vat op de dingen, ondergaat ze, met open ogen. Prachtig hoe Murakami dat in beeld brengt.

Nog twee dingen die deze roman wat apart maken: voortdurend zijn er verwijzingen naar de Westerse popcultuur (vooral de Beatles), maar ook naar de hoge Westerse cultuur (Bach, of Camus, of Thomas Mann), waardoor dat vreemde dat je bij veel andere Japanse romans aantreft, hier afgevlakt is. En ten tweede ook de zeer expliciete manier waarop over seks wordt gepraat, of seks wordt bedreven. Maar zo dat het een heel gewone, menselijke handeling lijkt. Voor een eerste kennismaking ben ik aangenaam verrast door Murakami. De rest zal wel volgen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Rony Borghart (97 boeken)

Bij de landing van het vliegtuig op de luchthaven van Hamburg speelt het liedje Norwegian Wood. Dit lied roept bij de passagier Watanabe herinneringen op aan zijn studententijd. In dit werk analyseert Murakami het begrip “liefde” vanuit een reeks gezichtspunten. Het is een meeslepende roman geworden over liefde en seks, dood en adolescentie. Een greep uit het aanbod. De prille kinderlijke liefde tussen Naoko en Kizuki die tragisch eindigt in de adolescentie. De verheven ideële liefde tussen Naoko (die psychisch ziek en niet in staat is tot seksuele beleving) en Watanabe. De klassieke liefde tussen Watanabe en Midori die zowel fysiek als geestelijk is. De seksuele behoefte van Watanabe die bevredigd wordt in vluchtige one night stands. De lesbische liefde van een leerlinge piano voor haar lerares Reiko. De bijna moederlijke liefde van Reiko voor Naoko in het psychiatrisch instituut waar zij haar begeleid. De eveneens moederlijke liefde ven Reiko voor Watanabe die eindigt in seksueel contact (symbool voor een moeder zoon relatie?). En nog meer. Het onderwerp wordt uit alle mogelijke perspectieven benaderd en is toch gegoten in één groot coherent verhaal. Een must. Het was mijn eerste Murakami, niet mijn laatste.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: japan