Paravion

Gelezen door: Alex leest (172 boeken)

Citaat: "Zij gaven hem geen kans te bekomen van zijn verbijstering, want daar vlogen ze luidruchtig op, een schreeuw van geel licht in dat hun silhouetten van halo’s voorzag. Zonlicht vulde hun geopende monden, maar kon, hel als het was, de gele en bruine tandkantelen niet wit poetsen. De mannen vlogen recht in de lelievelden van de dageraad die een anticipatie was op de duizelingwekkende omarming van Paravion. Paravion riep en wenkte en zij gaven gehoor. Hier zijn wij! Hier zijn wij!"

Baba Baloek woont in Morea, een lieflijk dorpje in een groene vallei. Maar hij wil weg. Hij droomt van het magische Paravion. Hij vertrekt samen met alle mannen uit het dorp, elk op hun vliegend tapijt. De vrouwen blijven achter. Ondertussen komen de mannen in Paravion iedere dag in het theehuis samen. Daar verbazen ze zich telkens weer over de manier waarop de plaatselijke vrouwen zich gedragen, vooral dan in het park aan de Amstel. Samen besluiten ze de onbedorven vrouwen uit Morea weg te halen om in Paravion met hen te kunnen trouwen. Paravion is een erotisch getint sprookje, maar ook een vlammende satire die je trefzeker met je neus op de Nederlands-Marokkaanse kwestie duwt. Een prachtboek met een prachttitel.

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Lydia op 12 juli 2006:
Inderdaad een raar boekje. Ik lees die stijl af en toe graag. Toch moet ik toegeven dat ik naar het einde toe wat passages diagonaal gelezen heb. Het is geen gemakkelijk boek. Soms is het moeilijk om realiteit en fantasie uit elkaar te houden. Ik ben wel blij dat ik het gelezen heb omdat ik veel in contact kom met migranten. Het is altijd zinvol om meer te weten te komen over de verschillen die zij ervaren tussen hun eigen cultuur en de onze.
Kathleen Van Steenkiste op 20 april 2006:
Raar boekske maar ik houd van zijn taal, van de lichtelijk archaïsche woorden, van de beschrijvingen, enz. Ik kan daar echt van genieten. Lees van zijn hand ook ook Momo.
Marianne op 13 november 2005:
Het is een sprookjesachtig, erotisch getint verhaal over Baba Baloek wiens vader en grootvader reeds zijn vertrokken naar Amsterdam. In het woestijndorp heeft men echter niet de minste besef van die plaats en men noemt de verre stad dan ook paravion vanwege de stempel op de zeldzame brieven.
Het verhaal staat bol van de oosterse verhalenvertellerssfeer, vliegende tapijten, siamese tweelingen met buitengewone krachten en voorspellende uilen incluis. De taal is me soms wat te ouderwets en overdadig maar dat doet het mooi geschreven boek niet echt onrecht. Elk van de drie delen waaruit het boek bestaat heeft zijn eigen sfeer en dat maakt het wel bijzonder. Het derde deel beschrijft heel erg goed hoe de immigranten wel willen genieten van de vrijere en zelfstandige westerse gewoonten en de vrouwen in het bijzonder maar die als het er op aan komt toch liever de maagdelijke en onwetende vrouwen uit hun dorpen laten overkomen om er hier mee te trouwen. Zeker een aanrader voor wie even wil doordenken over de immigrantenproblematiek.