IK HEET LUCY BARTON

Gelezen door: Mie Van Boxem (10 boeken)

Citaat: "p.16 “Ik vermeld dit omdat je je kunt afvragen hoe kinderen erachter komen hoe de wereld in elkaar zit en hoe ze zich erin moeten gedragen. Hoe leer je bijvoorbeeld dat het onbeleefd is aan een stel te vragen waarom ze geen kinderen hebben? Hoe moet je de tafel dekken? Hoe moet je weten dat je met je mond open eet als nog nooit iemand dat heeft gezegd? Hoe weet je zelfs maar hoe eruitziet als er in huis alleen een piepklein spiegeltje hoog boven het aanrecht in de keuken hangt of als ook nog nooit ook maar iemand tegen je heeft gezegd dat je knap bent, maar je moeder alleen, als je borsten groter worden, tegen je zegt dat je begint te lijken op een van de koeien uit de stal van de Pedersons?” "

Een boek om langzaam te lezen, want heel veel staat tussen de lijnen. Het verhaal wordt verteld vanuit de ik-persoon, die een succesvolle schrijfster is. Jaren na de feiten vertelt ze over een langdurig verblijf in het ziekenhuis, waarbij haar moeder, die ze al jaren niet heeft gezien een vijftal dagen bij haar bed komt zitten. De gesprekken blijven oppervlakkig, ondanks een grote hunkering naar meer contact. Herinneringen aan een eenzame jeugd met armoede, verwaarlozing, misbruik, komen boven. Ook andere fragmenten van haar latere leven worden in korte hoofdstukjes geschetst. Ze laten onder meer zien hoe de gekwetstheid uit de kindertijd blijft meespelen. Een echte plot is er niet maar gaandeweg maak je kennis met een gevoelige, bescheiden persoonlijkheid die zich een weg zoekt in het leven. Héél subtiel, heel mooi, op voorwaarde dat je houdt van suggestie en open plekken.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
mia dehaes op 13 augustus 2017:
Het lijkt allemaal zo gewoontjes: een paar bedenkingen, flarden herinneringen in een ziekenhuiskamer. Maar, aan het bed zit een moeder met wie jarenlang geen contact is geweest, in het bed ligt een dochter die registreert, die hunkert... Intussen leren we een ander Amerika kennen. We weten wel dat het bestaat uit films, documentaires, het journaal in het Trump-tijdperk, maar hier ontvouwt het zich als een waaier die nooit helemaal opengaat. Je leest over leegte, armoede, hardheid, maar dat alles zo ijl, zo onaf, dat het de kans niet krijgt een "verhaal" te worden, een begin en een einde te krijgen. Of toch?
Marita Schaukens op 17 juli 2017:
Een zeer geslaagde roman die ik las na de recentere verhalenbundel. Dat maakte het dubbel interessant, omdat moeder en dochter het over buren, dorpsgenoten ... hebben die uitgediept zijn in die bundel uit 2017. Ook het vreemde gedrag van Lucy"s vader en broer krijgen aandacht in beide werken. Strout schrijft inderdaad suggestief: ik zal me altijd de laatste van betekenis bulkende zin in het hoofdstukje over haar tweede roman herinneren: "Hij is blij met alles wat ik te eten maak."

Locatie: New York