IK HEET LUCY BARTON

Gelezen door: Mie Van Boxem (10 boeken)

Citaat: "p.16 “Ik vermeld dit omdat je je kunt afvragen hoe kinderen erachter komen hoe de wereld in elkaar zit en hoe ze zich erin moeten gedragen. Hoe leer je bijvoorbeeld dat het onbeleefd is aan een stel te vragen waarom ze geen kinderen hebben? Hoe moet je de tafel dekken? Hoe moet je weten dat je met je mond open eet als nog nooit iemand dat heeft gezegd? Hoe weet je zelfs maar hoe eruitziet als er in huis alleen een piepklein spiegeltje hoog boven het aanrecht in de keuken hangt of als ook nog nooit ook maar iemand tegen je heeft gezegd dat je knap bent, maar je moeder alleen, als je borsten groter worden, tegen je zegt dat je begint te lijken op een van de koeien uit de stal van de Pedersons?” "

Een boek om langzaam te lezen, want heel veel staat tussen de lijnen. Het verhaal wordt verteld vanuit de ik-persoon, die een succesvolle schrijfster is. Jaren na de feiten vertelt ze over een langdurig verblijf in het ziekenhuis, waarbij haar moeder, die ze al jaren niet heeft gezien een vijftal dagen bij haar bed komt zitten. De gesprekken blijven oppervlakkig, ondanks een grote hunkering naar meer contact. Herinneringen aan een eenzame jeugd met armoede, verwaarlozing, misbruik, komen boven. Ook andere fragmenten van haar latere leven worden in korte hoofdstukjes geschetst. Ze laten onder meer zien hoe de gekwetstheid uit de kindertijd blijft meespelen. Een echte plot is er niet maar gaandeweg maak je kennis met een gevoelige, bescheiden persoonlijkheid die zich een weg zoekt in het leven. Héél subtiel, heel mooi, op voorwaarde dat je houdt van suggestie en open plekken.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Mia op 13 augustus 2017:
Het lijkt allemaal zo gewoontjes: een paar bedenkingen, flarden herinneringen in een ziekenhuiskamer. Maar, aan het bed zit een moeder met wie jarenlang geen contact is geweest, in het bed ligt een dochter die registreert, die hunkert... Intussen leren we een ander Amerika kennen. We weten wel dat het bestaat uit films, documentaires, het journaal in het Trump-tijdperk, maar hier ontvouwt het zich als een waaier die nooit helemaal opengaat. Je leest over leegte, armoede, hardheid, maar dat alles zo ijl, zo onaf, dat het de kans niet krijgt een "verhaal" te worden, een begin en een einde te krijgen. Of toch?
Marita Schaukens op 17 juli 2017:
Een zeer geslaagde roman die ik las na de recentere verhalenbundel. Dat maakte het dubbel interessant, omdat moeder en dochter het over buren, dorpsgenoten ... hebben die uitgediept zijn in die bundel uit 2017. Ook het vreemde gedrag van Lucy"s vader en broer krijgen aandacht in beide werken. Strout schrijft inderdaad suggestief: ik zal me altijd de laatste van betekenis bulkende zin in het hoofdstukje over haar tweede roman herinneren: "Hij is blij met alles wat ik te eten maak."

Gelezen door: Peter Geiregat (348 boeken)

Citaat: ""Ik houd van hem, mam, maar ik hoop dat hij in zijn slaap overlijdt en dan kan mijn stiefmoeder ook overlijden en dan komen jij en papa weeer bij elkaar." Ik gaf haar een zoen op haar hoofd en ik dacht: dit heb ik mijn kind aangedaan."

Dit boek laat me met gemengde gevoelens achter. Doordat het gebaseerd is op fragmenten uit het leven van Lucy Barton is de op opdeling in kleine hoofdstukken niet bevorderlijk voor de continuïteit van het verhaal. Er wordt ingezoemd op nevenpersonages waaraan een anekdote wordt opgehangen. Er is nochtans ruimte genoeg om de moeder-dochter-relatie uit te diepen. Dit zijn ook de sterkste passages in het boek. De afwezige vader had ook een sterk thema kunnen zijn of de echtelijke problemen tussen Lucy en haar man. Hun scheiding wordt vermeld, maar wordt niet volledig uitgewerkt. Het is een boek met gemiste kansen, maar anderzijds een leeservaring die beklijft. Lucy ligt in het ziekenhuis. De dokter bezoekt haar iedere dag en er ontstaat een speciale band. Haar moeder komt vijf dagen op bezoek. Sedert Lucy's huwelijk horen ze elkaar enkel aan de telefoon. Gesprekken die stroef verlopen. Daarom is het zo uniek dat haar moeder een lange vliegtuigreis aandurft om Lucy te bezoeken. Als haar moeder ziek is, wil Lucy hetzelfde doen, maar ze wordt weggestuurd. Het verhaal zit vol mooie diepmenselijke verwijzingen die bij mij als lezer indruk maken. Het gebeurt allemaal van op Lucy's ziekbed. Het verhaal springt naar voor, opzij en naar achter. Het is een dun boek, maar het zou nog krachtiger zijn als er een dertigtal pagina's geschrapt werden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: New York