Het Gouden Paviljoen

Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)

Citaat: "De nachthemel spiegelde zich vaalbleek in het vijveroppervlak. Een dikke laag kroos strekte zich als land over de vijver uit en alleen in de verspreide, kleine openingen kon je zien dat er water was. Het regende niet hard genoeg om rimpels in het water te trekken. Een mist van stomende regen hing boven de vijver, die zich oneindig ver leek uit te strekken."

Dit is een zeldzaam boek in die zin dat ik (nog) niet weet wat ik er mee aan moet. Een hoogtepunt uit de naoorlogse Japanse literatuur, wordt beweerd, wat ik grif wil geloven. Maar voor een westerling komt het vreemd over. Is de stroeve vertaling hiervan de oorzaak of ligt het aan de kern van het verhaal die holderdebolder pas op de allerlaatste bladzijden zijn beslag krijgt?

Het boek wemelt van gluiperds en stiekemerds en zadelt de lezer op met de vraag ‘doet-ie het of doet-ie het niet’? Natuurlijk steekt de stotterende student Mizoguchi de boel, in dit geval het gouden paviljoen, in de fik, al worden de beweegredenen voor diens ingrijpende daad me niet helemaal duidelijk. Frustraties te over in zijn omgang met moeder, vrienden, meisjes, leermeesters en universiteit. De hele santenboetiek hangt in elk geval als los zand aan elkaar.

In de categorie natuurbeschrijvingen gaat dit boek ongetwijfeld met de ereprijs aan de haal. Als je houdt van de maan, de regen, de bloemetjes, de bijtjes en, vooral, de duisternis in al zijn schakeringen ben je hier kind aan huis. De melancholie druipt van de daken. Maar inhoudelijk mangelt en rammelt het ‘t allenkante.
Heb ik de ziel gemist? Best mogelijk. Ik ben geen Japanner.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: