Het einde van het spel

Gelezen door: Andr├ę Oyen (3507 boeken)

Citaat: "Wij zijn van niemand, niet eens van ons zelf. "

Dit boek is en blijft een onverwoestbare bestseller ook al moet de inhoud ervan wat oubollig overkomen voor de generatie jeugdige lezers. De auteur legt de nadruk op zijn rooms-katholieke overtuiging die nogal wat afwijkt van die van de hoofdzetel in Rome. Greene verheft zonder blikken of blozen een in de ogen van de kerk overspelige vrouw tot wonderdoenster en dat moet voor het Vaticaan anno 1951 een onverteerbare pil geweest zijn. Het boek kwam meteen bij het verschijnen al op de 'index' hier in Vlaanderen, ook al omdat het hoofdpersonage een vrijzinnige was die zich weliswaar vrij normaal gedroeg maar toch geen stichtend voorbeeld voor katholieke lezers was.

De schrijver Maurice Bendrix heeft een hartstochtelijke relatie met een getrouwde vrouw Sarah Miles, de echtgenote van een Brits staatsambtenaar. Maurice is obsessioneel jaloers en verdenkt Sarah er dan ook onmiddellijk van een andere minnaar te hebben wanneer zij de relatie verbreekt. Dat Sarah een belofte aan God zou gedaan hebben wanneer deze haar minnaar zou redden uit een bombardement, verneemt hij pas veel later. Ook al gelooft hij helemaal niet in God toch begint hij uit pure wanhoop een verbaal duel met hem.

Een passionele liefdesrelatie waar God de touwtjes in handen heeft is niet zo uitzondelijk in de literatuurgeschiedenis. Het vooral de manier waarop Greene zijn personages boetseert en monologen en dialogen op de lezer afvuurt die het boek fenomenaal maken.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Sarah Arnoys op 17 april 2013:
Ik denk dat dit boek het meest ingewikkeld boek is dat ik ooit heb gelezen. Als je niet geconcentreerd leest of een stukje overslaat zul je het verhaal nooit begrijpen. In het begin zou je nooit verwachten dat het zo zal aflopen. Dit vond ik wat moeilijk maar zeer interessant omdat je keer na keer verrast werd met wat de personages allemaal meemaakten. Je kon helemaal niet voorspellen in welke situaties ze gingen terechtkomen. Ook de personages waren niet altijd zo duidelijk. Normaal ben ik het gewoon om mee te kunnen leven met de personages, met wat ze meemaken en hoe ze zich voelen. Maar het was zo ingewikkeld dat het niet zo goed lukte, en dit omdat er elke keer wel iets gebeurde waar je vraagtekens achter kon plaatsen. De jaloezie van Bendrix, de bekering van Sarah, ... Het was niet echt duidelijk over wie het verhaal eigenlijk ook kon gaan. In het midden van het boek kon ik pas opmerken wat het thema van het boek was. In het begin dacht ik dat het over liefde en ontrouw ging. Maar hoe meer ik las, hoe meer ik kon zien dat het over iets helemaal anders ging: geloof. En dit zou ik helemaal niet hebben verwacht toen ik de eerste pagina's van het boek las. Het verhaal was heel goed gevonden, maar zeer ingewikkeld om te begrijpen.