Sprakeloos

Gelezen door: mackenzievandepoel (2 boeken)

Ik had al veel gehoord over Tom Lanoye, maar nog niet echt iets gelezen van hem. Daarom vond ik het super spannend toen ik het boek eindelijk in mijn handen had in de boekenwinkel. Het boek komt traag op gang, maar vanaf het verhaal wordt opgedreven, kun je het boek haast niet meer neerleggen. "Nog een pagina en dan stop ik, oké misschien nog 2..." De emotionele, maar tegelijkertijd ook humoristische toets maken het boek helemaal af. Een echte aanrader vind ik het!

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Ayla Anja op 5 maart 2020:
Ik beaam helemaal wat je zegt. Daarbij had ik precies hetzelfde: ik had ook al veel van Tom Lanoye gehoord, maar ik had nog niet echt een boek van hem gelezen. Ook is het een zeer aangrijpend boek, waar je wel even over nadenkt en een moment bij blijft stilstaan. Toch slaagt Lanoye erin om het verhaal op de een of andere manier ook een komische wending te geven. Het was een unieke en onvergetelijke leeservaring.
mackenzievandepoel op 8 maart 2016:
@angelevergeylen Wat ben ik blij dat je men reactie leest en daar bovenop nog eens beaamt. Ken je nog zo"n boeken? Dan kijk ik er al naar uit om ook wat andere boeken samen met jou te bespreken. Alvast bedankt voor de informatie.
Angele Vergeylen op 8 maart 2016:
Wat je daar zegt @mackenzievandepoel! Ik ben het helemaal met je eens, het is echt een wondermooi boek en ik heb het gevoel dat ik na het lezen van dit boek meer geniet van mijn familie en vrienden, want voor je het weet, is het gedaan.

Gelezen door: André Oyen (3507 boeken)

Citaat: "Alleen zo wordt zij, La Josée, dan toch wat ze altijd had willen zijn. Groter dan zichzelf, larger dan life. Want zoals men niet kàn vertellen over haar zonder uit te wijden over hem, zo kan ik niet schrijven over hen beiden zonder uit te wijden over de godganse wereld, zoals ik die heb leren kennen, en waarover zij regeerde, jarenlang. En oog in oog staande met dat rijk der vrouw, kan het niet anders dan dat ik nog een allerlaatste keer neig tot lanterfanten en geweifel."

Tom Lanoye voelde gêne om de aftakeling van zijn moeder voor een groot publiek prijs te geven. Daarin is hij niet alleen uiteraard. Ook Tahar Ben Jelloun schaamde zich in Yemma immens om de lichamelijke en geestelijke aftakeling van zijn eens zo waardige en kranige moeder op papier weer te geven. Maar toch vinden heel veel mensen een troost en herkenning in zulke boeken, die dan ook nog literaire pareltjes zijn.

Het idee van een boek dat is één, het uitwerken is twee tot honderd. Zelfs voor een groot denker én literator als Tom, die echt niet om een boude uitspraak meer of minder of een vlammende column meer of minder verlegen zit, was dit boek iets dat hij een hele tijd heeft ontweken.
In een onbewaakt moment liet hij zich ontvallen dat hij dit boek wou schrijven. En zulke dingen zijn uiteraard krantenvoer. Tot zijn groot verdriet las ook zijn eigenste vader tijdens zijn dagelijkse krantenanalyse dat zijn zoon een literair monument voor zijn Josée ging maken. Bij elk bezoek vroeg hij naar het boek. Maar het kon niet, nog niet, het was te vroeg. Pas toen ook zijn vader overleed kwam de lawine los.

Ik vind het knap dat hij het aan de lezer duidelijk maakt dat ook nu nog, nu hij aan het schrijven is, hij het ’grote’ verhaal voor zich uitschuift. Het is een prachtig afscheid geworden. Als lezer gier je van het lachen om naderhand massa’s tranen weg te slikken. Je ziet die moeder zo voor je, dé oermoeder, de woordenkunstenares, de vrouw die door een beroerte getroffen wordt en sprakeloos in een ziekenhuis, een revalidatiecentrum, een tehuis terecht komt. Je leeft mee in haar woede, onmacht en aftakeling.
Dit hele moeizame naar de dood toe wankelen, zit verpakt in het uiterst mooi en levensecht verhaal van de familie Lanoye. Zonder meer dé literaire voltreffer van het jaar!

 | Reacties (11)Delen |
11 reacties:
Liliane Melis op 8 maart 2011:
Een heel mooi boek: ontwapenend eerlijk, schrijnend en realistisch...
Bib Erpe-Mere op 31 augustus 2010:
Prachtig boek!! Als je Tom Lanoye zelf aan het woord wil horen: op 11 september is hij te gast op de BibArt-lezing in Lede. Meer info op www.bibart.be. Doèn!
Katrijn Geldof op 30 augustus 2010:
Dit is een boek waar enorm veel inzit. De situaties die in het boek beschreven worden zijn vaak herkenbaar als typisch Vlaams, typische familieaangelegenheden. Het boek doet je nadenken over 'oud worden' en alle ongemakken en schrijnende situaties die daarmee gepaard kunnen gaan. Tegelijkertijd zijn we ook getuige van het proces dat de schrijver doormaakt om een boek over een delicaat onderwerp als 'de aftakeling en dood van mijn ouders' op papier te krijgen.
Lydia op 24 mei 2010:
Héérlijk boek met een lach en een traan! En wat een taal! Ik heb ook van elke zin genoten!!!
Peter Geiregat op 4 maart 2010:
In mijn kennissenkring waren een paar mensen geneigd om af te haken na de langdradige beschrijvingen over interieurs en ballonnen op de markt van Sint-Niklaas. Je moet eerst de lezer bij de keel grijpen en niet zelf weifelen. Daarna pas wordt iedere zin een hoogmis van de Vlaamse literatuur. Wie afhaakte had ongelijk.

Misschien was Tom Lanoye iets te open en bloot. Een beetje meer schroom aan de dag leggen kan geen kwaad als het over je ouders gaat. Less is more (hoewel Tom Lanoye het daar niet mee eens is zoals we konden lezen).
Katina op 29 november 2009:
Ben dit boek aan het lezen en ik geniet van elke zin, elke passage. Het is werkelijk schitterend. Dank u TL.
Anne Declercq op 13 november 2009:
Met humor, ironie, ontroering, en en een prachtig taalgebruik wist Tom Lanoye mij zeker te bekoren! Het boek vormt een prachtig bewijs dat men niet altijd terughoudend hoeft te zijn tegenover het overvloedig gebruiken van niet-alledaagse woordenschat!
Ann Deruyck op 11 november 2009:
Een meesterwerk. Sprakeloos!
Eef Verbeke op 29 oktober 2009:
Tom Lanoye blijft me telkens verbazen. Zijn taalgebruik is uniek, niemand die het hem nadoet. De liefdevolle, hilarische, soms spottende manier waarop hij zijn ouders en jeugdjaren beschrijft, maakt van de roman nu al een van de beste boeken van het jaar.
Nico Lauwers op 16 oktober 2009:
Sprakeloos is echt een prachtig boek. Leuke anekdotische verhalen worden afgewisseld met hartverscheurende taferelen zodat het niet te zwaar valt. Het boek schetst een prachtig beeld van een familie in het Vlaanderen van toen en nu. Een echte aanrader!
Kathleen Van Steenkiste op 12 oktober 2009:
Ik heb ook enoooorm genoten van dit boek. Niet alleen van de inhoud maar ook de wijze waarop Lanoye dit in taal giet - soms met een hels tempo, soms aarzelend maar steeds passioneel! Prachtig.

Gelezen door: Karla (72 boeken)

Citaat: "Ik zie geen heil in geforceerde verstilling als weergave van een storm of een symfonie, ik word niet wild van kaalheid als vertolking van weelde, ik heb schijt aan pasteltinten en breekbaar estheticisme als uitbeelding van waarachtig vlees en bloed…. Minder is minder. En daarmee uit."

Sprakeloos van Tom Lanoye is een eerbetoon aan zijn overleden moeder, die na een beroerte ‘eerst haar spraak, dan haar waardigheid, dan haar hartenklop’ verloor. Met de tomeloze woordenschat waarmee Tom Lanoye zich in Sprakeloos bedient, serveert hij de lezer een passioneel pleidooi voor de overdaad van taal. Geen betere manier om zijn moeder te eren, want dit is waar deze vrouw voor stond. Een flamboyante persoonlijkheid met een grote liefde voor theater. Barok tot in haar toastjes! Uitgerekend deze moeder heeft haar taal op tragische wijze verloren en Tom Lanoye bouwt haar terug op met al haar (on)hebbelijkheden, levenslust en liefde voor taal. We voelen de worsteling want het gaat hier evengoed over het verwerkingsproces van de zoon. Hoe hij er bijvoorbeeld maar niet toe komt om eraan te beginnen en nood heeft aan allerlei bochten en anekdotische omwegen om tot de essentie, het verhaal van zijn moeder, te komen. Een generatie, hun wijk, hun epoque, hun bestaan, ze komen tot leven via de kleurrijke verhalen en volkse typetjes die overvloedig de revue passeren. Over the top? Misschien af en toe maar eerder tragikomisch dan lachwekkend en met een tomeloos gevoel voor de kleine details die het verschil maken in een mensenleven. 'Wie schrijft die blijft' is een dooddoener, maar dit spreekt Lanoye manifest tegen. ‘Schrijven is vernielen, bij gebrek aan beter. Waar je over schrijft gaat pas dan en juist daardoor voorbij. Literatuur is loslaten. Schrijven is verdrijven.’

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Er is al zoveel gezegd over dit boek... wat kan ik daar nog aan toevoegen? Niets eigenlijk. Of toch, als moeder barst je toch van trots als je zoon zo over je schrijft? Ik ben niet écht een liefhebber van hedendaagse Nederlandstalige literatuur (enkele uitzonderingen als Mulisch en Campert niet te na gesproken), maar dit...dit vind ik een boek dat alle mogelijke prijzen en nog meer zou moeten krijgen, een huzarenstukje.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lucie (1 boeken)

Het is gewoonweg een schitterend boek; zowel inzake taal als karakterbeschrijving van de personages als het verhaal is het indrukwekkend. De taal is meesterlijk; de personages vaak herkenbaar en situaties soms hilarisch soms dramatisch; het boek houdt je vast tot het einde.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: annemie lamon (3 boeken)

Sprakeloos is een boek dat je vasthoudt. Een vrouw van de taal (toneel) verliest door een CVA de mogelijkheid tot die taal. Het is een moeilijk thema, maar soms komt er al eens een luchtig moment tussen. Ik heb het graag gelezen omdat mijn moeder hetzelfde meemaakte en zo heeft ze ons leren spreken met de taal van de ogen en luisteren naar de taal van de handen...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Sprakeloos van Tom Lanoye is geen roman. Noem het alstublieft geen roman stelt de schrijver zelf bij herhaling in dit werk. Wat is het dan wel hoor ik u denken. Dat oordeel laat ik aan uzelf over na lezing van het boek. Wel kan ik u zeggen wat het voor mij is. Je moeder zien aftakelen is moeilijk. Daar een boek over schrijven is nog moeilijker. Twee jaar na de dood van zijn moeder kon Tom Lanoye eindelijk haar verhaal op papier zetten. Niet alleen haar verhaal maar het verhaal van een hele familie, van een sterke hardwerkende krachtdadige familie. Het is een prachtig meeslepend en vooral eerlijk en zeer openhartig boek geworden. Vele recensenten struikelen over de, wat zij noemen, “ellenlange uitwijdingen “ alvorens de schrijver tot, wat zij noemen, “de kern van de zaak” komt.
Naar mijn persoonlijke mening is er geen woord teveel geschreven in dit boek om zowel de sfeer, het typische West-Vlaamse karakter van de familie en de diverse personages te kunnen weergegeven en tot hun recht te laten komen. Ik dank Tom Lanoye dat hij dit tijdsbeeld en de entourage voor de jongere generaties land- en of leesgenoten in woorden heeft weten te vatten. Ik ben geen echte Tom Lanoye leesfan, degene die het kunnen weten, noemen dit werk dan ook atypisch Lanoye. Nu, het boek zal mij mijn hele verdere leven bij blijven. Ik heb spijt dat ik mama Lanoye nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten want ik zou van haar “persoonlijkheid” met zowel de positieve als negatieve kantjes hebben genoten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

Sprakeloos is een autobiografische boek van Tom Lanoye over zijn moeder die op leeftijd enkele beroertes kreeg en aftakelde. Maar het hele gezin komt erin aanbod, en het verhaal dat heel anekdotisch is, blijft niet beperkt tot die laatste levensfase. Veel anekdoten schetsen een beeld van het gezin en het milieu waaruit de auteur stamt: een kleinburgerlijk beenhouwersgezin in Sint-Niklaas. Boeiend, maar ik had er meer van verwacht omdat het zo geroemd wordt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Ka Vee (51 boeken)

Citaat: "Met schaamte en in machteloosheid sta ik aan haar bed op intensive care. Nog in mijn reisplunje en nog niet bekomen van de eerste schok, een schok waarvan ik nooit meer zal bekomen. Ik vervloek elke vezel in mijn lijf, het lijf dat zij gemaakt heeft. Omdat ik, zelfs maar een seconde, heb durven vermoeden dat dit weer een van haar kunstgrepen zou zijn, een groteske intrige van onze dwingeland. Die dwingeland ligt me vastgebonden aan te kijken met ogen vol wanhoop en verwachting. Haar blik schiet gebiedend naar de riemen die haar kluisteren, naar de boeien die haar in de armen snijden, de infuusnaald die uit de zachte kant van haar elleboog steekt. Het is niet moeilijk te raden wat ze wil. Maar zeggen kan ze het niet."

Mijn eerste kennismaking met Tom Lanoye, en ik ben meteen om! Wat een taalvirtuoos en sprokkelaar van heerlijk barokke woorden, wat een spraakwaterval die niets ontziend elke zin meesleurt naar ongekende hoogten. Het is alsof hij voortdurend in acute ademnood verkeert, bij hem is trop nooit te veel. Oorzaak van dit orakel is de moeder van het gezin Lanoye, een zelfbewuste, soms tegendraadse, maar vooral zeer ruimhartige vrouw, die haar plaats in haar gezin en omgeving met ijzeren hand weet te handhaven. Taal is voor haar een machtig instrument, en wanneer een reeks beroertes haar van haar taal berooft, is de verbijstering groot. Dit is het eerbetoon van een zoon voor z'n moeder, een machtig relaas van verdriet en onmacht, maar ook van trots en ijzersterke liefde. Een must!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (151 boeken)

Citaat: "Met schaamte en in machteloosheid sta ik aan haar bed op intensive care. Nog in mijn reisplunje en nog niet bekomen van de eerste schok, een schok waarvan ik nooit meer zal bekomen. Ik vervloek elke vezel in mijn lijf, het lijf dat zij gemaakt heeft. Omdat ik, zelfs maar een seconde, heb durven vermoeden dat dit weer een van haar kunstgrepen zou zijn, een groteske intrige van onze kleine dwingeland."

Schitterend eerbetoon aan de overleden moeder van de auteur. Schuldgevoel over het onvermogen zijn dierbare moeder te helpen, treedt ook op de voorgrond. Het onvermogen om aan het boek te beginnen, de worsteling van beginnen en stoppen, herbeginnen en weer stoppen. Schroomvol.

Heel stijlvol qua vorm en inhoud.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Anne Schockaert (1 boeken)

Citaat: "“Niets is veilig, alles is bruikbaar, de verdraaiingen in zijn memorie, de verzinsels uit zijn buurt, de roddels uit zijn krant, en op den duur lijkt alles maar gebeurd te zijn omdat het hem prima stof oplevert, zelfs de dood van zijn eigen moeder. Wie schrijft is een gier.” "

Ik vind het boek echt super. Tom Lanoye beschrijft de karakters van de personages perfect. Het verhaal is tragisch en tegelijk ook grappig. Hij vertelt het leven zoals het is en het verhaal is ook zeer aangrijpend omdat hij vertelt over zijn eigen moeder. Ik vind het boek Sprakeloos zeker een terechte prijswinnaar en ik zou het boek iedereen aanraden!

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Anne Schockaert op 8 maart 2016:
Bedankt voor je reactie Sara Geldof. Ik ben het ook absoluut met jou eens!
Sara Geldof op 8 maart 2016:
Je hebt helemaal gelijk! Een prachtig boek, met een lach en een traan. Ik heb niet alleen van de inhoud genoten, maar ook van de manier waarop Tom Lanoye het verhaal vertelt. De scène waarin de schrijver zijn homoseksuele geaardheid aan zijn moeder vertelt, is hartverscheurend! Het is daarnaast ook een mooi eerbetoon aan Tom zijn moeder. Inderdaad een echte aanrader!

Locatie: Sint-Niklaas