Bekentenissen van een gemaskerde

Gelezen door: André Oyen (3544 boeken)

Citaat: "De zweetgeur van soldaten –een geur als een zeebries, als goud gebrande lucht boven de kust– bedwelmde me. Dit was waarschijnlijk mijn eerste herinnering aan geuren. Onnodig te zeggen dat die geur toen geen enkel rechtstreeks verband hield met seksuele prikkels, maar traag en hardnekkig riep het wel een hunkering in me wakker naar dingen als het lot van soldaten, de tragische aard van hun beroep, de verre landen die zij zagen, de wijze waarop zij stierven."

Yukio Mishima (1925-1970) was een kind van aristocratische ouders dat voornamelijk door zijn grootmoeder werd opgevoed. Hij was een schriele jongeman die geplaagd werd door lichamelijke kwalen en om die reden geweigerd werd voor dienst in het Japanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat hij zeer betreurde.
Door fanatieke beoefening van karate, kendo en bodybuilding veranderde hij van een zwakke knaap in een fiere vent, met een homo-erotisch maar ook masochistisch getinte belangstelling.

Kamen no kokuhaku (Bekentenissen van een gemaskerde, 1948), is een autobiografisch werk over een jonge homoseksueel die zich achter een masker moet verschuilen om in de toen zéér homofobe samenleving te passen. Het hoofdpersonage lijdt onder sadistische fantasieën en dagdromen. Hij krijgt zijn eerste orgasme tijdens het bekijken van een prent van de vastgeketende, halfnaakte en de pijlendood stervende Sint-Sebastiaan.(een niet weg te denken icoon uit de homo-erotiek). Hij wordt ook op vroege leeftijd verliefd op een klasgenootje dat hij in zijn dromen martelt tot hij zelf klaarkomt.

Net als Jean Genet gebruikt hij mannen met uniformen en/of vervuld van machogedrag als erotische metaforen. De door conservatisme ingegeven zelfhaat van de jongeman groeit naarmate hij ouder wordt en hij dwingt zichzelf om verliefd te worden op een vrouw. Ook Yukio Mishima was getrouwd, maar hij was kind aan huis in homobars. Hij heeft zich echter nooit echt over zijn homoseksualiteit uitgelaten.

Het boek biedt wel een uniek autobiografisch inzicht in een van de belangrijkste intellectuele figuren van Japan na de Tweede Wereldoorlog en een aanzet tot zijn interessante latere werken. Het boek werd in 1968 vertaald door Jef Last die ook over André Gide en Oscar Wilde schreef. Een heel bijzondere klassieker die blijft boeien.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: