Huis Huid

Gelezen door: André Oyen (3409 boeken)

Citaat: " Als daarna de boom die in mij wortelt/ door dit huis groeit, takken/ door zijn dak de zon zoeken,/ zoals zijn wortels in mijn lijf/ de duisternis, waar wormen leven,/ het veilig is en doden naast mij slapen,/ zal ik je niet meer missen Mirabel/ en jij mij niet, want je bent begraven/ in dit vers zoals ik in aarde./"

Als daarna de boom die in mij wortelt/ door dit huis groeit, takken/ door zijn dak de zon zoeken,/ zoals zijn wortels in mijn lijf/ de duisternis, waar wormen leven,/ het veilig is en doden naast mij slapen,/ zal ik je niet meer missen Mirabel/ en jij mij niet, want je bent begraven/ in dit vers zoals ik in aarde./ De Haagse schrijver Theo Monkhorst publiceerde romans, poëzie en toneelstukken. Zijn werk werd opgenomen in literaire tijdschriften zoals Extaze, Hollands Maandblad, De Poëziekrant, Meander Magazine en tijdens de Poëziedagen in Watou (België). Hij was columnist van de Haagse Courant. Bij Uitgeverij In de Knipscheer verschenen in 2016 de roman De blijmoedige leugenaar en in 2018 de prachtige dubbelroman De zegen van weemoed die onderdeel is van een trilogie waarvan het derde deel in 2020 verschijnt. In zijn nieuwe dichtbundel Huis Huid beschrijft de dichter in zesentwintig gedichten het huis als leefvorm voor mensen en andere wezens. Dat huis hoeft beslist niet van steen of hout te zijn maar kan ook een huid zijn en een buis kan dan ook weer als een huid aanvoelen. van Theo Monkhorst roept een huis uit het verleden tot leven en maakt het tot de woonplaats van zijn muze Mirabel en een veelheid van gestalten uit het verleden. Mirabel i s zijn muze en geleerde, zongestoofde, andere keren spreekt hij schilders aan waarvan het werk de muren van zijn kamers bekleden, schrijft hij een ode aan zijn planken vloeren en eeuwenoude marmeren gangen, nodigt uit mee te gaan naar de donkere kruipruimten waar dictators geen toegang hebben, biedt vluchtelingen voor korte tijd onderdak en richt zich tot schrijvers die het labyrint van zijn bibliotheek bewonen en componisten waarvan de muziek hem doordringt. De ontroering van de geschiedenis blijkt uit het portret van mensen die ooit in het huis leefden en alle eeuwenoude materialen afkomstig van overal die het huis en alles daarin vormgeven. Samen met zijn muze gaat hij tenslotte juichend ten onder in het door bomen overwoekerde huis. Huis Huid is een prachtbundel waarin de poëtische verbeelding alle ruimte krijgt om de betekenis van een huis haast visueel te maken.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: