Bloemen der duisternis

Gelezen door: leesbeest (64 boeken)

Citaat: "Maar in zijn hart wist hij: wat geweest was zou niet meer terugkomen. De tijd in het getto en de onderduik was al in zijn vlees gedrukt, de woorden die hij gebruikte hadden hun kracht verloren. Nu spraken de woorden niet langer maar het zwijgen. Dit was een moeilijke taal maar zodra men zich die eigen maakt zal geen enkele taal meer passend zijn."

Als de deportaties uit het getto op volle kracht zijn gekomen besluit de moeder van de elfjarige Hugo om hem bij haar jeugdvriendin te laten onderduiken. Die werkt in een bordeel. Zijn leven speelt zich voortaan af in het verborgen achterkamertje van Mariana.
Door de geluiden in de kamer van Mariana leert hij stilaan in wat voor huis hij terechtgekomen is. Hij is enorm eenzaam en net als Mariana heeft hij nergens meer een ankerpunt. In de volgende maanden groeien ze steeds meer naar elkaar toe tot ze uiteindelijk 'in elkaars armen liggen en één zijn'.

Net als Hilgenrath weet Appelfeld via een omweg de gruwel van de tweede oorlog over te brengen. Maar steeds is er schoonheid in de hel. Het thema van de ontworteling en de eenzaamheid wordt in evenwicht gebracht door de liefde die er groeit tussen de 11-12jarige jongen en de prostitué die gedwongen wordt om nacht na nacht de Duitse soldaten ter wille te zijn. Ook in de duisternis bloeien bloemen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: