Het limonadegevoel

Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)

Citaat: "Ik was zelf niet ouder dan zes toen ik op de televisie een man en een vrouw elkaar uitgebreid op de mond zag kussen. Daar kreeg ik een gevoel bij, zo nieuw en bijzonder dat er een woord voor bedacht moest worden. Ik noemde het ’t limonadegevoel."

Vijfentwintig jaar geleden stond Vonne van der Meer aan het begin van een schitterende schrijfstercarrière. Om dat te vieren, wordt nu haar debuut heruitgegeven, zij het onder licht aangepaste titel. Het limonadegevoel blijft natuurlijk, maar de 'andere’ verhalen’ zijn nu gewijzigd in ‘latere’. Niet dat het veel uitmaakt, want dit zijn stuk voor stuk pareltjes in de korte discipline. De tijd heeft geen vat gekregen op wat Van der Meer beschrijft: liefde, overspel, echtscheiding, jaloersheid of een uit de hand gelopen vriendschap. De wispelturigheid van het hart, met die ondertoon van spijt over wat voorbij is en nooit terugkeert, doorspekt met een zweem van melancholiek. Haar personages weet ze zo haarfijn te tekenen, dat je ze straks zomaar op straat tegen het lijf kunt lopen.

De draad tussen autobiografie en fictie lijkt me flinterdun, want bij het lezen bekruipt me soms het gevoel dat ze zich in (een van) haar personages verschuilt. Nergens een zweem van meligheid in deze bundel, geen cuberdonproza, geen stroperigheid, maar verhalen over liefde door vrouwenogen gezien en beschreven, want zolang er mensen zijn, blijven liefde en verliefdheid voor onrust en/of voor opperste geluk zorgen, met alle gradaties daartussenin, genaamd het limonadegevoel. Dit zijn zondermeer pareltjes in het genre. Wie zoiets 25 jaar geleden onder woorden wist te brengen, was een mooie toekomst met de pen weggelegd. De voorspelling voor Van der Meer kwam uit. Indrukwekkend.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: