IJzige stilte

Gelezen door: Bart Verdeyen (635 boeken)

Citaat: "Jan raakte in paniek. Hoe onzinnig de gedachte ook was - wat kon er nu in de twee, drie minuten die hij weg was geweest met zijn broertje zijn gebeurd? - toch zat er een verschrikkelijke logica in het denkbeeld.
'Sven!' Zijn roep galmde door het park. 'Verdomme Sven, waar ben je?!'
Geen antwoord.
'Hee, dwerg, hou op met die onzin! Zeg eens wat!'
Stilte.
'Sven, verdomme! Kom op!'
IJzige stilte."

Jan Forstner heeft een bewogen leven achter de rug. Drieëntwintig jaar geleden verdween zijn zesjarig broertje Sven, wanneer ze in een bos op zoek gingen naar sporen van een jong meisje dat zelfmoord pleegde. Van deze zelfmoord was Jan de enige getuige. Als twaalfjarige had hij destijds het plan opgevat om na haar zelfmoord  de stem van deze vrouw op te nemen via een dictafoontje. Dit dictafoontje zal later in het verhaal nog een belangrijke rol gaan spelen. De vader van Jan komt om het leven in een poging zijn verdwenen zoontje te zoeken en enkele maanden later pleegt zijn moeder zelfmoord.
En nu is hij terug in zijn geboortestreek. Hij is psychiater en krijgt van de plaatselijke ziekenhuisdirecteur een job aangeboden, maar in ruil voor zijn aanstelling  moet hij in therapie. Een tijdje geleden werd hij in zijn vorige kliniek geschorst omdat hij na een woede-aanval een patiënt aanviel.
Al vanaf de eerste werkdag van Jan is het raak! Vlak voor zijn ogen komt een jonge vrouw om het leven door zelfmoord. Op haar begrafenis volgt haar verloofde dit voorbeeld! Ondertussen komt een werknemer van de kliniek op een vreemde manier om het leven. Jan verdenkt een collega-psychiater van de feiten. Maar niets is wat het lijkt te zijn!
Dit is een geweldige en spannende thriller van een schrijver waar we hopelijk nog veel van zullen horen! Dit boek moet je gelezen hebben!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Claude Bonvin (776 boeken)

Een spannende triller die geen moment verveeld. Het is een tijdje geleden dat ik nog zo een triller heb gelezen. Na een zware inzinking krijg Jan een baan aangeboden bij de kliniek in zijn geboorteplaats. Naar aanleiding van een zelfmoord van een jonge vrouw gaat Jan samen met een journaliste Carla Weller op onderzoek uit. Ze komen natuurlijk een geheim op het spoor. Zeker het lezen waard!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Er is een kliniek in het Duitse stadje Fahlenberg waar je slechts binnenkomt als je psychiatrisch patiënt bent, of medisch personeel. Al jarenlang houdt de kliniek een geheim stevig verborgen. En op een dag komt Jan Forstner er werken.

In zekere zin is Forstner zelf ook psychiatrisch patiënt, want hij wordt al drieëntwintig jaar lang geplaagd door de verdwijning van zijn toenmalige zesjarige broertje. Forstner acht zichzelf schuldig aan de dood van zijn broer, en ook aan alle ellende die hieruit is voortgekomen. Hij gaat dan ook in therapie – in dezelfde kliniek waar hij werkt. Als je dan leest dat er rare dingen blijven gebeuren, en dat zijn therapie deels uit hypnose bestaat, ga je al huiveren…

En terecht. Want wie zou denken dat een psychiater en hypnotherapie de problemen wel even zal oplossen, heeft het goed mis. Geleidelijk aan gebeuren steeds meer vreemde dingen. Het dorpje Fahlenberg wordt een heerlijk horror-oord. Genieten!

Fahlenberg
Het stadje Fahlenberg waar het verhaal zich afspeelt is volledig verzonnen door de auteur, maar wordt zo gedetailleerd beschreven dat het net echt lijkt. Jan Forstner werd er geboren, is er opgegroeid, en komt er na jaren terug. Hij ontmoet mensen die hij kent uit lang vervlogen tijden. Hij ziet hoe die mensen geëvolueerd zijn, en kent hun geschiedenis. Hij vergelijkt de decors van vroeger met die van nu. ‘Ijzige stilte’ is niet alleen een thriller. Het boek werd net zo goed geschreven voor lezers die houden van sfeer, voor wie de omgeving waarin alles zich afspeelt bijna even belangrijk is als het verhaal zelf (een beetje zoals in de tv-series met Frost, Morse, Lewis, Inspector Lynley, Inspector Barnaby uit Midsomer Murders, of Wallander) maar dan wel in boekvorm. En dit is geen detective maar wel degelijk een thriller). Heel wat hoofdstukken zijn niet echt relevant voor het verhaal, maar dienen enkel om de omgeving beter te schetsen.

Langzaam en stemmig
Deze thriller verloopt dan ook langzaam. Het gaat erom de sfeer te snoepen, je de ijzige kilte voor te stellen die er heerst, de sneeuw, de vorst, de personages die rondlopen in de stad, de straten en hun gebouwen, het park, de snelweg...
Op sommige momenten wordt de spanning hierdoor teveel doorbroken. Af en toe had de auteur weleens langer bij het thrillergebeuren kunnen blijven, en niet te vlug terugspringen naar de beschrijvingen. Meestal is het echter echt genieten van het stadsleven met zijn problemen. Want Wulf Dorn heeft echt wel de ideale stijl, ietwat poëtisch, nostalgisch, en een uitgebreide woordkeus, om de lezer zich helemaal te laten inleven in het ingebeelde stadje.

Niet moeilijk
Soms lijkt het wat te eenvoudig allemaal. Alles wordt zorgvuldig, duidelijk uitgelegd. Je krijgt nooit het gevoel dat je ergens misschien een detail over het hoofd hebt gezien.

Tegelijk maakt de auteur het zichzelf soms makkelijk, waardoor het verhaal af en toe wat onwaarschijnlijk wordt. Als een psychiater zelf in behandeling is, moet hij niet zo verwonderd doen over de elementaire psychiatrische diagnose die bij hem gesteld wordt. Dat had hij zelf wel als zelfdiagnose kunnen doen.
Verder is de auteur niet altijd erg creatief om te verklaren hoe mensen in het verleden zijn omgekomen, of om huidige doden te maken (maar er zijn er dan ook heel wat!).
Ook het feit dat totaal onverklaarbare gebeurtenissen steeds luchthartig als zelfmoord worden afgedaan door de politie, en ook door hoofdpersonen die rationeel willen blijven denken, is onwaarschijnlijk.

En toch spannend!
Niet moeilijk, poëtisch, nostalgisch… is dit nog wel een thriller? Zoals gezegd, er vallen heel wat doden. Veel verdachten zijn er niet, maar tot het einde toe blijft onduidelijk wie nu de boosdoener was, en of het om een complot ging. De doden vallen langzaam maar zeker en steeds vaker, onverklaarbare gebeurtenissen stapelen zich op, de spanning blijft er heel duidelijk in zitten tot aan een spannend hoogtepunt.

Conclusie
Een rustige, sfeervolle en boeiende thriller in een prachtig verzonnen decor. Soms wat makkelijk, te weinig creatief of ongeloofwaardig. En toch, om rustig van te snoepen.

Wulf Dorn
is taaldocent en werkte de afgelopen vijftien jaar met psychiatreische patiënten als taaltherapeut. Eerder heeft hij de thriller ‘Trigger’ gepubliceerd. In ‘Ijzige stilte’ komt het aspect ‘taaltherapie voor psychiatrische patiënten’ niet aan bod.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Duitsland