Momo

Gelezen door: Johan Depaepe (1 boeken)

Momo van de Marokkaans-Nederlandse schrijver Hafid Bouazza is een net geen honderd bladzijden tellend impressionistisch kleinood waarbij je van ieder woord kan proeven en aan elke letter wil zuigen. Denk niet: dit lees ik even snel tussendoor. Je moet er je tijd voor nemen en nadien heb je toch geen zin om nog aan een ander boek te beginnen.

Het verhaal gaat over een jongen die anders is, niet omdat hij allochtoon is – dat is hij niet – maar omdat hij heel erg in zichzelf gekeerd is en geleid wordt door allerlei stemmen in zijn kop. Van de jongen zelf kom je bijna niks te weten – hij wordt geleefd - wel van zijn ouders, zijn moeder die hem zorgelijk verstikt en zijn volgzame vader.

Het boek is een ode aan de verbeelding en het einde is zo open dat je er zelf nog tien boeken kan aanbreien. Sommige critici stellen dat Bouazza’s taal zwaar en barok is, ik noem ze poëtisch en muzikaliserend. Ik onderschrijf de visie van de auteur: “Hoe meer woorden je kent, hoe meer vreugde je hebt.”

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Dries Meerschaert op 6 maart 2006:
Het boek Momo leest bijzonder vlot en is zeer mooi geschreven. Het verhaal zelf is knap schrijfwerk, het zorgt ervoor dat je meeleeft met de jongen, Momo. Natuurlijk zijn er ook wel enkele minpunten aan het boek, het is bijvoorbeeld zeer kort (95p). Voor de rest zit het boek nogal moeilijk in elkaar, het verhaal begint normaal maar dan krijg je een flashback waarin men alles stapsgewijs duidelijk maakt.

Persoonlijk vind ik dat het nogal verwarrend en saai is in het begin en het midden van het boek maar naar het einde toe is er geen moment meer saai. Omdat alles zo spannend en vlug gaat op het einde verwacht je nog niet dat het boek gedaan zal zijn. Jammer dat het zo kort is, als het boek gedaan is heb je het gevoel dat het net iets te snel stopt, je wil nog net iets meer weten. Het is ook zeker aan te raden aan mensen die gedwongen worden vanuit school om een boek te lezen: het is kort en het verhaal is goed.