Mr Gwyn

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

Mr Gwyn is een bevreemdend verhaal over de schrijver Jasper Gwyn. Hij woont in Londen en schrijft voor een Britse krant een stuk waarin hij zich voorneemt een aantal zaken niet meer te doen, waaronder schrijven. Zijn literair agent gelooft hem niet, maar toch is het Gwyn menens. Na een tijd komt uiteraard toch de scheppingsdrang boven; hij komt op het idee om portretten te schrijven van mensen die voor hem 'poseren' zoals ze dat voor een schilder zouden doen. Rebecca, assistente van zijn literair agent, wordt de eerste geportretteerde.

Een vreemd, wat ongeloofwaardig verhaal over een ietwat excentriek schrijver. Boeiend en goed geschreven.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Paul Degrande (48 boeken)

Citaat: ""Ik heb me altijd afgevraagd of pianostemmers kunnen pianospelen. Op professioneel niveau, bedoel ik." "Zelden", antwoordde Jasper Gwyn. En hoe dan ook, vervolgde hij, "als de vraag die u in uw hoofd hebt, is waarom ze niet, nadat ze urenlang bezig zijn geweest, op het krukje plaatsnemen om een polonaise van Chopin te spelen zodat ze kunnen genieten van hun toewijding en hun kennis, dan is het antwoord dat ze dat nooit zouden doen, zelfs niet als ze het konden." "Nee?" "Wie piano's stemt, houdt er niet van om ze te ontstemmen", verklaarde Jasper Gwyn. "

Mr Gwyn - vermaarde letterkundige - kondigt het einde aan van zijn schrijverscarrière! - De omgeving blijft verbijsterd en in ongeloof achter. Worstelend met een burn-out en gevoelens van depersonalisatie dwaalt hij in de anonimiteit van de Londense achterbuurten waar hij de eerste tekenen van een nieuwe zingeving ontwaart. Dit via de ontmoetingen met een - geconfabuliseerde(?) - oudere dame. Gegrepen door het beeld van de schilder, welke in enkele verfstrepen een portret van zijn model weet neer te zetten én deze meteen ook daarmee een meer dan waardige plaats(ing) verschaft, besluit hij zich te oefenen in het "portretschrijven". Wat volgt zijn beschrijvingen met de meest uiteenlopende figuren in een - achteraf - atelier. Het verlangen tot portretteren wordt een feit. In stilte en onder het zachte schijnsel van handgemaakte peertjes - lampen - worden de ontmoetingen in woorden gegoten. - Geheimhouding is de gelofte die de ontvanger geportretteerde zich aan dient te houden. Algauw duiken twee portretten op in reeds eerder verschenen boeken van dubieuze schrijvers. Plagiaat? Of net iets anders?

Lees, ontdek en volg de mysterieuze sporen van deze schrijverijen.....

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Katja Feremans (74 boeken)

Citaat: "‘Hij keek naar de mensen. Heel lang. Totdat hij in hen het verhaal zag dat ze waren. […] Hij praatte wel wat met ze, maar heel weinig, één keertje. Hij liet eigenlijk vooral tijd langs hen heen verstrijken, die een heleboel dingen meevoerde, en zo vond hij uiteindelijk het verhaal.’"

Toen hij met portretschrijven begon, had Jasper Gwyn nauwelijks een idee hoe hij het zou aanpakken. Het draaide er uiteindelijk op uit dat hij zijn modellen tweeëndertig dagen lang, vier uur per dag, naakt liet poseren in zijn speciaal daartoe gehuurde atelier. Een bruusk einde wou hij absoluut vermijden: de samenwerking tussen portretschrijver en model moest elegant, om niet te zeggen poëtisch uitdoven. Het slot moest bovendien iets onvoorspelbaars hebben. Daarom besloot Jasper Gwyn met achttien gloeilampen te gaan werken die rond de tweeëndertigste dag een voor een zouden doven, binnen een tijdsbestek dat niet korter was dan twee dagen en niet langer dan een week. De oude ambachtsman uit de Londense volkswijk Camden Town die hem de lampen leverde, kreeg bijkomend de aanwijzing dat de lampen een kinderlijk licht moesten verspreiden.

Geen van de portretten die Jasper Gwyn schreef, krijgen we te lezen. Wel vernemen we dat het verhalen zijn, of eerder nog scènes, fragmenten. De geportretteerden herkenden zich volgens Gwyns secretaresse Rebecca ‘in de dingen die gebeurden, in de kleuren, in de toon, in een zekere traagheid, in het licht, en ook in de personages natuurlijk, maar dan in allemaal, niet in eentje ervan, in allemaal tegelijk’.

Met het elfde portret dat Mr Gwyn schrijft gaat het mis en verdwijnt hij. Jaren later weet zijn voormalige secretaresse een paar van de raadselen rond zijn persoon op te helderen. Daarin speelt een denkbeeldig boek een rol: Driemaal bij dageraad. Maar toen Baricco Mr Gwyn af had, begon hij daadwerkelijk Driemaal bij dageraad te schrijven. Ook dat ligt sinds 2012 in de rekken.

Net als Oceaan van een zee (1995) heeft Mr Gwyn iets onwezenlijks dat tegelijk tastbaar is, iets wonderlijks dus dat moeilijk onder woorden te brengen is. Tenzij je Baricco heet, natuurlijk: in de aanloop naar zijn novelle Driemaal bij dageraad heeft hij het over zijn verhalen die aannemelijk zijn, maar toch nooit in werkelijkheid zouden kunnen plaatsvinden; en over de wisselwerking tussen de personages die iets bijzonders heeft omdat ze elkaar ontmoeten in een afwijkende tijd waarnaar je in het dagelijks bestaan slechts vergeefs kan zoeken. Dát is het dus.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: ingrid (42 boeken)

Citaat: "'U oefent een beroep uit waarbij een krankzinnig hoge mate van precisie en perfectie vereist is, nietwaar?' Jasper Gwyn wist niet goed waarom, maar hij moest aan schoonspringers denken. Toen antwoordde hij dat hij in het verleden inderdaad een dergelijk beroep had uitgeoefend. 'Mag ik vragen welk beroep dat was? Puur uit nieuwsgierigheid, geloof me.' Jasper Gwyn vertelde dat hij een tijdlang boeken had geschreven. John Septimus Hill woog het antwoord, alsof hij wachtte tot hij ontdekte of hij het kon begrijpen zonder zijn eigen overtuigingen al te zeer overhoop te gooien."

Een bevreemdend verhaal over een schrijver die niet meer wil schrijven maar ontdekt dat hij niet anders kan om zijn evenwicht te bewaren. Hij lijkt een beetje gek - maar zijn alle kunstenaars dat niet tot een bepaald niveau - en vindt aansluiting bij mensen die ook buiten het normale lijken: een geluidencomponist, een man die met de hand buitengewone lampen maakt, een secretaresse die geen samenhang heeft met haar lichaam,...

Alessandro Baricco is een auteur die met een mooie pen dieper graaft dan de oppervlakte van het bestaan.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Hij was net als zo’n paard dat de jockey van zich af heeft geschud en vervolgens achteloos terugkeert, op een klein drafje, terwijl de andere zich nog steeds de longen uit het lijf rennen, de finish en een bepaalde volgorde van aankomst najagend. Een dergelijke gemoedstoestand was van een eindeloze zaligheid."

Het gegeven
Mr. Gwyn was een succesvol auteur maar beslist op een dag te stoppen met (boeken) schrijven en te maken hebben met die hele uitgevers- en publiekswereld.
Algauw merkt hij dat hij de handeling van het schrijven mist, het ordenen van gedachten in rechtlijnige zinnen. Hoe kan hij schrijven zonder boeken te schrijven? Handleidingen maken voor apparaten? Brieven schrijven voor mensen die dat zelf niet kunnen? Vertaler? Maar hij kent geen taal genoeg om vertaler te zijn.
Uiteindelijk beslist hij dat hij net hetzelfde wil doen als wat schilders doen die kopiist zijn. Maar hij wil kopiist worden van mensen. En die moeten naakt voor hem poseren.
Maar hoe word je niet een beeldende maar een schrijvende kopiist van mensen zonder te vervallen in de gebruikelijke persoonsbeschrijvingen in de literatuur? Mr. Gwyn onderzoekt het en laat het ontplooien.

Sfeer
Baricco heeft een uitgelezen, stijl, origineel, met grote fantasie en warmte, en die past bij het verhaal dat hij wil vertellen en ook helemaal eigen lijkt aan dat verhaal. Dat geeft het boek al iets aparts, iets van thuiskomen, terwijl je het leest. Het verhaal verloopt steeds rustig en is wat meditatief, en ook erg vriendelijk, warm en steeds geschreven vanuit een positieve instelling.

En het was zo leuk!
In het begin is het gezellig absurd en is er humor. Na een tijd gaat die humor weg, en ik vind het jammer dat vanaf dan alles serieus wordt. Jammer, maar niet erg, want de rustige, warme stijl en het verhaal blijven mooi en even fantasierijk (alleen op een bepaald moment wat saai, maar niet voor lang).

Overdreven
De ontknoping zit erg goed in elkaar. Er zit ook diepgang in. Ik zie er niet meer in dan 'gewone' psychologie, maar de auteur lijkt er filosofie van te maken, wat ik overdreven vind. Het geeft niet. Grote diepgang of goede psychologie, de ontknoping is knap, en het is een mooi verhaal.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Londen