Het onverwachte antwoord

Gelezen door: Katja Feremans (74 boeken)

Citaat: "Niet de stilte is het moeilijkste, maar het zwijgen. Het soort zwijgen waar je schor van wordt en keelpijn van krijgt. […] Het soort van zwijgen dat echtparen tot razernij en doodslag drijft of dat doet verlangen naar iemand die er zou zijn op een andere manier dan al wie er is."

In de bezwerende roman Het onverwachte antwoord zijn er zes vrouwen aan het woord. Alle zes zijn ze in de ban van Godfried H. Vier van hen hebben een verhouding met de dichter die getrouwd is, houdt van blauwzijden overhemden, de randjes van de kaas mee opeet en snurkt. Er is Esther die een portret van hem maakte, de wetenschapster Clara, Sybille die in psychotherapie is bij Godfrieds echtgenote, en Marina een gewezen literatuurstudente van hem. Voortdurend worden ze heen en weer geslingerd tussen hun begeerte en de wil zich van hem af te keren. Voor geen van hen is hij de man die de hunne is, en daardoor wordt hij ook voor zijn echtgenote Anna, de man die niet langer de hare is.

Het is een broeierig boek, vol onstilbare passie. Die wordt uitgeschreeuwd in het voorlaatste hoofdstuk ‘De liefdesbrief’, een samenvoeging van briefflarden geschreven door het collectief van vrouwen dat rond Godfried H. cirkelt en eigenlijk maar één vrouw in verschillende gedaanten lijkt voor te stellen.

Een sleutel om vat te krijgen op de roman is de zoon die Godfried en Anna verloren hebben. Als kind is Tom verdronken. Het slothoofdstuk ‘Het onverwachte antwoord’ draait rond S. de tweelingzus van Tom. S. is bang. Haar vader leest haar voor. Ondanks de bevreemdende beeldenstroom lijkt er in de idee van de door de dood gescheiden geraake tweeling iets duidelijk te worden over wat de schrijfster in wezen wou zeggen: hoe de onnoemelijke pijn veroorzaakt door de dood van een geliefde of door de leegte wegens een ander ingrijpend verlies een mens doet verlangen naar een wederhelft om weer één mee te worden.

Met het laatste hoofdstuk wou Patricia de Martelaere haar roman ook naar een surrealistisch niveau tillen. De schilder René Magritte is daarbij haar gids. Enkele van zijn schilderijen roept ze in woorden op. Trouwens, de omslagillustratie is een afbeelding van zijn schilderij ‘La réponse’.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Bloemkool is eigenlijk ook echt een bloem. Het is de bloem van een plant waarvan de kool oorspronkelijk het blad was, en de spruiten de okselknoppen. Een tenger plantje, Brassica oleracea, met een lange dunne stengel, kleine witte bloemetjes en een paar groene bladeren met knopjes. "

Eén man, Godfried H. (of G.H., of G.) en een aantal vrouwen die hem bezingen. Hoe ver kan liefde gaan? Wat is liefde? In een amalgaam van stemmen en herhalingen, zoekt P. de Martelaere naar antwoorden op vragen die nooit gesteld lijken te zijn.

Hoewel het om telkens andere vrouwen gaat, heb ik er al snel één van gemaakt. Eén vrouw die haar liefde bezingt. Dat ik de historiek erachter ken (voor ik het boek las) heeft daar misschien voor gezorgd. Ik kon het boek niet meer anders lezen. De Martelaere heeft een prachtige pen. Alleen het voorlaatste hoofdstuk, de liefdesbrieven, dat duurde mijns inziens toch een honderd pagina's te lang. Het werd niet alleen een lange strijd naar liefde, het werd ook een poging tot niet opgeven van het lezen. Al bij al zeer blij dat ik het uitlas en niet stopte halfweg de liefdesbrief.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

In dit boek krijgen we de stemmen van vijf vrouwen, die alle een bepaalde relatie hebben met de man Godfried H., een dichter en professor. In de verschillende hoofdstukken komen deze vrouwen een na een aan het woord: eerst Esther, die een portret van hem tekent, dan Clara, een genetica en zijn minnares, dan Anna, een psychoanalytica en zijn vrouw, dan Sibylle een manisch-depressieve patiënte van Anna (en ook minnares van Godfried?) en ten slotte S., zijn dochter. Het boek begint met leesbare hoofdstukken maar vanaf het stuk van Sybille wordt het steeds minder leesbaar, wat nog begrijpelijk is aangezien zij als manisch-depressief wordt omschreven. Steeds meer wordt de gedachtestroom een reeks losse associaties. Er volgt een lange 'liefdesbrief' (meer dan 100 blz.) van S. (vermoedelijk Sybille). Hier ben ik afgehaakt, na 200 bladzijden. Ik heb nog even het laatste korte hoofdstuk ('Het onverwachte antwoord' geheten) gelezen, maar dit was van een dusdanig surrealisme dat een schilderij van Dali klaarhelder is in vergelijking hiermee. Ik heb niet meer de moed gehad de liefdesbrief te hervatten. Het spijt me, maar ik heb van dit boek steeds minder begrepen en begrijp niet wat de bedoeling was (een portret van Godfried H. volgens de flaptekst). IK heb dit boek niet begrepen en voel dat ik mijn hersenen niet moet pijnigen om dit toch te begrijpen. Voor mij een ontgoocheling omdat ik meer verwachtte van schrijfster-filosofe Patricia De Martelaere.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: België