Ik ooit mooi praten

Gelezen door: André Oyen (3507 boeken)

Citaat: "Omdat mijn voormalige vriend zo knap was om te zien, heb ik altijd gemeend dat hij ook dom moest zijn, omdat het gewoon oneerlijk zou zijn als iemand die gezegend is met zulke gebeeldhouwde gelaatstrekken ook nog eens een onderhoudende gesprekspartner zou zijn! Hij was natuurlijk veel slimmer dan ik wilde toegeven, en uiteindelijk heeft hij zijn intelligentie bewezen door de relatie met mij te verbreken."

Het is natuurlijk altijd handig als je de prettige gestoordheden van jezelf en je eigen familie durft gebruiken om een wereldbestseller in mekaar te knutselen. David Sedaris (1962), een Grieks-joodse homoseksueel die in Amerika geboren werd maar met zijn minnaar naar Frankrijk emigreerde en in Parijs woont en werkt, heeft alle voornoemde ingrediënten met zijn eigen familiale gestoordheden gekoppeld aan die van zijn partner. Hij verwerkt dit alles tot juweeltjes van verhalen waar wereldwijd beschaafd om gegniffeld ofwel om geschaterlacht wordt, afhankelijk natuurlijk van de culturele achtergrond, seksuele oriëntatie, eigen gestoordheden, enzovoort. Naar hartenlust kan er gelachen of gehuild worden.

Persoonlijk ben ik erg blij met die verhalen want David Sedaris heeft een paar van mijn vooroordelen, waar ik mij eerlijk gezegd flink om schaamde, omtrent Amerikanen bevestigd. De manier waarop hij beschrijft hoe zijn landgenoten hem, die zichzelf oer-Amerikaans vindt, als een ordinaire Franse, stinkende gauwdief beschouwen, hoe ze de Franse taal martelen en verminken of met kunst en trends omgaan is heel herkenbaar en daarom ook bijzonder grappig.

Zijn gierige vader (die in supermarkten zoekt naar afgeprijsde producten waarvan de houdbaarheidsdatum is verstreken), zijn moeder (die een stervende puppy tracht te reanimeren door hem in een casserole te leggen en in de oven te zetten), zijn 'tanorexic' zuster Gretchen (die alleen maar wil zonnebaden), en zijn joints rokende, grofgebekte broer Paul (die als enige van de zes kinderen opdraaft voor een Grieks maal ter ere van Thanksgiving). Maar uiteraard gaat dit boek vooral over de licht neurotische David Sedaris zelf, die er onder meer over fantaseert de eerste homoseksuele zwaargewicht boksen te worden. De titel verwijst naar de pogingen van de in Parijs woonachtige Sedaris om de Franse taal te leren.

Het is wel vreemd dat iemand die homoseksueel is, zijn landgenoten voor schut zet en bovendien ook nog vanuit Europa met zijn schrijftalenten opereert en vooral koketteert, zo succesvol kan worden in een land waar patriottisme en preutsheid triomf vieren. Het komt vooral, meen ik te begrijpen, door zijn zogenaamde naïviteit die heel spontaan overkomt maar wel heel geraffineerd wordt uitgespeeld, want in het dagdagelijkse leven is de auteur een uitgekookte journalist die met broodernstig materiaal de kost verdient.

Wat er ook van zij, de humor van David Sedaris werkt onverbiddelijk op de lachspieren en ik raad de lezer dan ook van harte aan het boek zeker niet in een openbare ruimte te lezen als je misschien wat giechelig bent aangelegd, want niet iedereen heeft evenveel geluk in het leven met zijn prettige gestoordheden. Persoonlijk zou ik me heel gelukkig prijzen mocht Ik ooit mooi schrijven als David Sedaris.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Lore Jansen op 4 oktober 2010:
Het boek Ik ooit mooi praten bestaat eigenlijk uit heel veel korte verhalen. Elk hoofdstuk gaat telkens over iets helemaal anders, maar omdat de hoofdpersonage steeds dezelfde blijft en we steeds de gedachten en belevenissen van dezelfde man kunnen volgen, is er toch één verhaallijn doorheen het boek.

Omdat elk hoofdstuk telkens iets helemaal anders omvatte, is het heel moeilijk om er één thema op te plakken. Ik ben eens gaan nadenken welk aspect er nu in elk hoofdstuk terug kwam en ik ben tot het besluit gekomen dat het thema “de kleine dingen van groot belang“ een goede beschrijving geeft van dit boek. Wat ik daarmee bedoel is: elk klein voorwerp, elke persoon wordt uitvoerig beschreven en over sommige onderwerpen werd er zo gedetailleerd verteld dat je je precies kon inbeelden hoe het voorwerp eruit zag.

Zo was ik bijvoorbeeld een hoofdstuk aan het lezen dat ging over de verschillende huisdieren die Sedaris ooit had en dat was een zodanig lang hoofdstuk dat ik op het einde van het hoofdstuk twijfelde of het nu over mensen of dieren ging. Die verwarring was er omdat ik er echt niet van bewust was dat je zoveel kon vertellen over 3 honden en 1 kat.

Dit boek heeft vast en zeker niet de bedoeling om mensen te wijzen op de grootse problemen in onze wereld of maatschappij. Dit citeert hij zelf ook in zijn boek: ‘De miljoenen mensen die het leuk vinden om plezierritjes te maken in hun Range Rovers worden niet lastiggevallen met verhalen over panda’s en regenwouden. Kennelijk moeten we ons altijd druk maken om kleine dingen.’ (pagina 179) Dit boek maakt je wel duidelijk dat sommige kleine dingen zoals bruinen op vakantie of dat je bij het vormen van een s-klank het puntje van je tong tegen de achterkant van je boventanden moest houden voor zeer grote problemen kunnen zorgen en echt wel van GROOT belang kunnen zijn.

David Sedaris zelf is het hoofdpersonage en hij heeft zonder twijfel ‘een round character’ want je komt heel wat te weten over zijn manier van denken, doen en leven en hij is absoluut geen typetje of karikatuur, want zoals hem kom je er zeker geen twee tegen!
Hij heeft een heel abstracte manier van denken en hij heeft zo zijn eigen kijk op het leven. Zo citeert hij bijvoorbeeld wanneer hij zijn eten krijgt op restaurant :’Tegenwoordig wordt het eten altijd in de vorm van een raar soort verticale toren geserveerd. Het wil niet meer platliggen, maar streeft naar omhoog, ongeveer zoals de wolkenkrabbers in onze steden. Het is alsof de borden kostbare stukken land zijn en de chef-kok een klein stukje terrein tot onbeperkte hoogte mag bouwen.’ (pagina 103-104)

David Sedaris is een grappige, fantasierijke, verwachtingsvolle, zelfzekere man met veel ambitie. Hij geeft de indruk dat zijn ideeën en bedenkingen altijd juister of logischer zijn dan die van de andere en doordat hij die indruk geeft ga je ook snel geloven wat hij zegt. Ik heb tijdens het lezen van zijn vreemde uitspraken of ideeën nooit gedacht,’ maar dat is nu raar’. Op de manier hoe hij het vertelde klopte het gewoon altijd.

Tijdens het lezen dacht ik vaak: ’Ik vind dit helemaal geen leuk boek’, maar terwijl ik dit dacht, heb ik mezelf toch wel vaak betrapt op een lach op mijn gezicht door de toch wel heel abstracte, maar grappige schrijfstijl van Sedaris. Ik ben uiteindelijk toch heel blij dat ik dit boek gelezen heb en ik ben zelfs een beetje nieuwsgierig naar de andere boeken van Sedaris.
op 24 juni 2008:
leuk boek, maar deze recensent schrijft ook zeer fraai