Vissen redden

Gelezen door: Hilde van Looveren (13 boeken)

Citaat: "Ze probeerde zich voor te stellen hoe er een verschil kon zijn tussen pijn en pijnbeleving, hoe de pijn voelt die men niet beseft, en daarom geen pijn is. Zenuwen die 'au' doorgaven aan de neocortex, dat kon ze nog bevatten, maar algauw begon ze 'besef' met 'herinnering' en 'overpeinzing' te verwarren. Ze vroeg zich af of natuurlijke selectie er niet voor zou zorgen dat de mens gaandeweg weer minder emotioneel zou worden. Of waren het onze verhitte gemoederen die ons tot de collectieve zelfmoord konden drijven die het probleem van de overbevolking, en dus van de overbevissing zou tegengaan? Zou dat teveel aan menselijke emoties dan toch, met een groteske omweg, de wereld redden?"

Eerlijk gezegd had ik van Verbekes nieuwste boek veel meer verwacht. Hoofdpersonage Monique Champagne komt uit een stukgelopen relatie met ene Thomas. Ze probeert haar verdriet te verwerken door zich met een ongeloofwaardig enthousiasme, zeg maar volle overgave, te storten op het redden van vissen, de blauwvintonijn in het bijzonder.

De ichtyologie-congressen (met naam en toenaam genoemd, Verbeke heeft zich terdege gedocumenteerd) die schrijfster Monique Champagne achtereenvolgens bezoekt en waar ze -excuseer me de woordkeuze- met het gedicht dat ze voorleest, 'bot vangt', halen het vér boven Champagnes liefdesverdriet waarmee Verbeke mijns inziens veel meer had kunnen aanvangen.

Heel even lijkt het allemaal goed te komen, als Verbeke Champagne doet mijmeren over 'pijn', innemend mooie passage uit het citaat. Maar één glas champagne maakt het feestje niet, enkele bladzijden sterke literatuur maakt een boek niet...

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
leesbeest op 1 september 2010:
Een boek dat ik allerminst zal onthouden. Waar wil de schrijfster met dit boek eigenlijk naartoe? Behalve het feit dat ze veel research heeft gedaan wat congressen en cijfers over het visbestand betreft, brengt het boek niet veel zoden aan de dijk.

Het thema, hoe verwoestend een relatie of het beëindigen ervan, is al op een veel betere manier beschreven onder andere in Alleen maar hartstocht van Annie Ernaux. Een gemiste kans.
Jan Struyf op 15 december 2009:
Ook mijn verwachtingen werden allerminst ingelost. Het zeer gelijkaardige Parijse stemmen van Céline Curiol bijvoorbeeld, biedt zo veel meer.