Winter

Gelezen door: Els Mannaerts (13 boeken)

Citaat: ""Weet je nog van onze huwelijksreis," vroeg ze, "toen jij wilde dat ik net zoveel belangstelling had voor die oude Mayaru├»nes als jij, terwijl ik alleen maar wilde weten welke mensen in de bus thuis een douchegordijn met pomponnetjes hadden?""

Een parel van een boek, of hoe mooi kommer en kwel kan zijn indien het uit een gouden pen vloeit! Nochtans beschrijft het slechts doodgewone stervelingen in alledaagse situaties waar angst, ontgoocheling, ontrouw, aftakeling, ziekte, dood ... veel vaker uit de hemel blijken te vallen dan geluk.

De spilfiguur, Olive, is niet bepaald de leukste thuis. Groot en lomp, neemt zij zelden een blad voor de mond, zodat ze meer gevreesd is dan geliefd. In de loop van de 13 hoofdstukken nestelt de verteller zich niet altijd in haar veroordelende hoofd, maar kijkt hij even vaak door andermans ogen: door die van haar man, haar zoon, een oudleerling, een vriendin, een buur, ...
Dit springerig vertelperspectief maakt het verhaal wat moeilijker, want minder rechttoe rechtaan, en schetst zo een haarfijn beeld van Olive. Tegelijkertijd geeft het de verteller de kans om te beschrijven hoe elke mens op zijn manier worstelt met de tegenslagen van het lot.

Geestig is, dat in de stem van de verteller - ook al is die alwetend -, voortdurend het gemopper van Olive doorklinkt. In haar opvliegendheid maakt Olive meer dan eens brokken: meestal pijnlijk voor haar of de betrokkene, maar voor een buitenstaander best vaak grappig. Heel knap ook hoe Strout het onheil weet aan te kondigen en het pas pagina's later naar beneden laat donderen.

Dat hele scala aan leed, al die kleine menselijke trekjes, het is zo herkenbaar, zo beschamend soms. Het is alsof je in een spiegel plots je eigen kwetsbaarheid opmerkt. Met mededogen en spijt heb ik het boek weer op het rek gezet.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marita Schaukens op 26 juli 2017:
Na de lectuur van de verhalenbundel "Niets is onmogelijk" en de roman "Ik heet Lucy Barton" vind ik deze "verhalenroman" nog beter. Wat een ongelooflijke scherpzinnigheid en mensenkennis toont Strout hier. Dit is voor mij literatuur: er staat niet alleen wat er staat, er staat zoveel meer, zoals mag blijken uit het citaat hierboven. Deze schrijfster blijf ik volgen.