Spijkerschrift

Gelezen door: Kadir Balci (1 boeken)

Spijkerschrift leest als een sprookje. Het is het verhaal van de doofstomme Aga Akbar, geboren in een dorpje bij de Saffraanberg. De éne gebeurtenis loopt meesterlijk in de andere over, verdwijnt en duikt onverwachts weer op. Kader Abdolah sleepte me via zijn heerlijke vertelling door een toverachtige landschap. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met de barre werkelijkheid van het leven in Iran. Onder deze prachtige vertelling schuilt een verhaal over ontworteling en over de noodzaak geliefden te los te laten.

Het is bewonderingswaardig hoe deze schrijver zich in onze taal, met behoud van helder sentiment, weet uit te drukken. Spijkerschrift is een bijzonder aangenaam en overtuigend boek.

 | Reacties (8)Delen |
8 reacties:
Michael Beeckmans op 4 maart 2020:
Beste Kadir Balci Ik ben het helemaal eens met u. De schrijver heeft hier een zeer mooie poëtische stijl gebruikt. Het Nederlands is niet zijn moedertaal, maar juist hierdoor vind ik, net als u, dat zijn boek vlot en aangenaam te lezen is.
Latika op 28 februari 2010:
Ondanks de vele lovende reacties kon dit boek me niet echt raken. Wel chapeau voor de schrijver dat hij dit boek in het Nederlands schreef.
Katrijn Geldof op 29 oktober 2009:
Dit boek combineert de problematiek van een familielid met een auditieve handicap en alles communicatieproblemen die daarmee gepaard gaan met een stuk Iraanse cultuur en geschiedenis.
Het autobiografische karakter van het boek sprak me erg aan. Ik heb erg veel respect voor Kader Abdollah!
Lydia op 21 maart 2009:
Het is jaren geleden dat ik dit boek gelezen heb maar ik ben het nog niet vergeten! Ook ik vond het heel mooi en verhelderend.
Bart Dewil op 14 september 2006:
Het boek vertelt het verhaal van de doorstomme Aga Akbar en zijn zoon Ismaiel. Al vrij snel heb je door dat Ismaiel eigenlijk model staat voor de schrijver zelf. Bovendien slaagt de auteur erin, in slechts weinig bladzijden het verschil tussen sjiieten en soennieten uit te leggen. De roman is verder ook nog een Iraanse geschiedenisles...
Caroline Verbruggen op 31 mei 2006:
Een tijdje geleden dat ik het boek las en ik was en ben er weg van. De taal is eenvoudig en toch heel knap. Het Nederlands past volkomen in het Perzisch verhaal.
Marie-Josée Luyten op 8 januari 2006:
Vol verwachting begon ik aan het boek omdat ik al zoveel gelezen en gehoord had over het boek en de auteur. Ik vond het ook knap dat iemand uit een totaal andere cultuur na acht jaar verblijf in Nederland een roman had geschreven in het Nederlands.

En ik moet bekennen dat dit in het begin wel even wennen was want het boek is geschreven in een eenvoudige taal en stijl. Maar deze eenvoud geeft de roman, vooral in het sprookjesachtige begin, ook een subtiele, poëtische waarde. Maar uiteindelijk is dit een mooi en aangrijpend verhaal over een warme, tedere en ontroerende vader-zoonrelatie.
Marleen Verhoeven op 5 januari 2006:
Schitterend boek over liefde, verraad, dood en religie in een even sprookjesachtig als woelig Perzië.

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Het is nu al weer heel wat jaren geleden dat ik dat boek las. Het verhaal van Aga vond ik aangrijpend, maar de manier waarop de auteur sfeer en kleur weet te brengen in een verhaal, in een taal die niet de zijne is dwingt nog meer respect af.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: